Αναδομώντας τη Στοκχόλμη

Η ανάγκη μου για δομημένη κοινωνία προσκρούει στην λιγοστή της ηλιοφάνεια. Φαιά η πέτρα, φαιογαλάζιος και ο ουρανός, η αρμονία είναι η αγάπη μου, αλλά χωρίς το πυρ δεν ζω.

Into the wild

Αν δεν μου είχε επανακεντρίσει το ενδιαφέρον η φωνή του Eddie Vedder, ίσως να είχα πάρει ένα σακίδιο για παρέα στον δρόμο για το άγνωστο. Ίσως να βίωνα την εφηβική μου φαντασίωση της αλήτικης ζωής. Ίσως να πέρναγα από τόπο σε τόπο, από παραλία σε βουνό. Ίσως γινόμουν επιτέλους ένα με τους λύκους και να έφευγα από τη ζωή ανίκανος να προσαρμοστώ στο φυσικό περιβάλλον.

Αλλά εγώ, 33χρονος βολεψάκιας, προτίμησα να δω μια ταινία και να γευτώ μία εναλλακτική εκδοχή της ζωής μου εντός 3 ωρών. Σήμερα μπορώ να συνθλίβω τα αν της ζωής μου, και αύριο όταν θα με συνθλίβει η συνειδητοποίηση της στρωτής ζωής μου θα βρω ένα άλλο placebo να την θεραπεύσω.

"You know. I know this steak doesn't exist. I know that when I put it in my mouth the Matrix is telling my brain that it is juicy and delicious. After nine years you know what I realize? Ignorance is bliss."

Punishment Park

"Αφήστε εκατό λουλούδια να ανθήσουν και εκατό τρόποι σκέψεις να συγκρουστούν" και εγώ βλέποντας το πρώτο γύρω μου, νοστάλγησα το δεύτερο. Η εποχή μας ομοιάζει με ένα πάρκο τιμωρίας. Στο πάρκο αυτό εγκαθίσταται κανείς δίχως δίκες. Η τιμωρία του έγκλειστου είναι να κλωθογυρίζει στο πάρκο δίχως έναν υποτυπώδη μπούσουλα δεχόμενος έναν καταιγισμό ερεθισμάτων, τα οποία σπανίως οδηγούν κάπου.

Θυμάμαι σε μία διάλεξη να αφηγούνται το ακόλουθο πείραμα. Ένα πτηνό είναι έγκλειστο σε ένα κλουβί στο οποίο υπάρχει ένα ευδιάκριτο κουμπί. Το πτηνό εξερευνώντας το περιβάλλον του χτυπάει με το ράμφος του το κουμπί και τότε πέφτει ένας σπόρος. Το πτηνό συνειδητοποιεί ότι χτυπώντας το κουμπί λαμβάνει τροφή. Μετά από μερικές μέρες προσαρμόζεται ο μηχανισμός ταΐσματος έτσι ώστε να απαιτεί 3 χτυπήματα για να πέσει ο σπόρος, το πτηνό προσαρμόζεται. Ακολούθως τα χτυπήματα απαιτούν και συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μεταξύ τους, αλλά το πτηνό αντεπεξέρχεται και στη δοκιμασία αυτή. Η τελική δοκιμή είναι να πέφτει ο σπόρος όποτε λάχει, ανεξάρτητα του χτυπήματος. Σε αυτή τη φάση το πτηνό τα χάνει και με δέος κοιτά μια το κουμπί και μια τη ταΐστρα. Έχει διαπιστωθεί ότι ο άνθρωπος αντιδρά ανάλογα, σε καταστάσεις απουσίας νοήματος τείνουμε να πιστεύουμε ό,τι μας προσφέρεται.

Άνοιξη και εγώ θυμήθηκα την Μαργαρίτα. Η στυγνή και κρύα Μαργαρίτα κοντά στον μαρασμό της έβγαζε κάτι πιο εύοσμο από ότι βγάζουν τα σύγχρονα μπουμπούκια με τις τέλειες επικοινωνιακές αναλογίες. Έστω και αν διαφωνούσες μαζί της, έβγαζες νόημα από τα λεγόμενά της.

Υ.Γ.: Αναζητώντας video της Μαργαρίτας απήλαυσα ένα πολιτικό με χιούμορ (προσοχή είναι βρετανικό), αλλά και μία σκέψη στα όρια του μακιαβελικού προτύπου.

Ρυθμοί μυθοποίησης, απομυθοποίησεις

Έχω τελειώσει από την εφορία και ανεβαίνω στο 140, ξενερωμένος, αλλά ανακουφισμένος που είχα ξεμπερδέψει. Κάθομαι σε μια από τις λίγες κενές θέσεις, σε αυτές που κοιτάζεις τα όσα αφήνει το λεωφορείο πίσω του.

Μου λες πως η αγάπη μένει
πως το αίσθημα δε σβήνει
δε σβήνει έτσι απλά,
ότι αλλιώς είναι όλα μια ψευτιά.

Στο εγγύς οπτικό μου πεδίο κείτεται μια εντυπωσιακή μελαχρινή με μακρύ γυαλιστερό μαλλί και μεγάλα έντονα βαμμένα μάτια. Η κοπέλα εξέπεμπε το ναρκισσιστικό "είμαι μια κουκλάρα και το ξέρω", αλλά επειδή μου την λένε ορισμένες για τις απόψεις μου, είπα σκάσε και απόλαυσε διακριτικά τη θέα.

Αλλά εμένα φιλενάδα
τι με νοιάζει;
Τι με νοιάζει;
Εμένα μου αρέσει το αγιάζι.

Έβγαλα λοιπόν το ελαφρύ μου ανάγνωσμα των 800 σελίδων από την τσάντα, έβαλα τα ακουστικά μου και πού και πού τσέκαρα τη θεά.

Μου λες πως η ζωή θα δείξει
πως η ζωή θα μας φέρει,
θα μας φέρει ξανά κοντά
ότι έτσι τα ονειρεύτηκες μια βραδιά.

Την τσέκαρα να δυσανασχετεί με το βήχα μιας ηλικιωμένης, να κλείνει τα μάτια για να αποφύγει την όψη των κοινών θνητών γύρω της, την είδα να σηκώνει το κινητό της, το player μπήκε σε pause και εκεί δικαιώθηκα. Ναι, η φωνή αντιστοιχούσε σε αυτή ενός ξινισμένου τσόκαρου, όσα της έδωσε η φύση σε όψη της τα στέρησε σε χαρακτήρα.

Αλλά εμένα φιλενάδα
τι με νοιάζει;
Τι με νοιάζει;
Εμένα μου αρέσει το "αλλάζει".

Όπως κατέβηκε από το βάθρο της μυθικής της υπόστασης, κατέβηκε και από το λεωφορείο. Το λίκνισμα των γοφών της προσέλκυσε το βλέμμα τρελών και μισότρελων αρσενικών, αλλά εμένα μου φαινότανε αστείο, την είχα υποβιβάσει σε αγουρίδα.

Εμένα μου αρέσει η ζαβολιά.

...είμαστε ένας λαός ultra τελειωμένων κρετίνων.

Διαβάζοντας το quote αυτό του old-boy, άρχισα να αναρωτιέμαι τι είναι καλύτερο όταν πέφτεις προς τον πάτο ενός πηγαδιού,
α) να κοιτάς πάνω προς την όλο και συρρικνούμενη οπή φωτός ή
β) να κοιτάς κάτω προσπαθώντας να διακρίνεις τον πάτο.
Το πρώτο μου φάνηκε αισιόδοξο, μου φάνηκε σαν το βλέμμα να προσπαθεί να πει "εγώ εκεί θα γυρίσω". Το άλλο δεν μπορούσα να το πω απαισιόδοξο, περισσότερο προνοητικό μου έμοιαζε, σαν να έλεγε πρέπει να προετοιμαστώ για το τέλος της πτώσης. Μετά φαντάστηκα το πρόσωπο του πρωθυπουργού μας να κοιτά ευθεία μπροστά, παρακολουθώντας απλά τα κομμάτια του τοιχώματος να περνούν μπροστά του. Το σώμα βρισκόταν σε τέλεια αφασία με τα χέρια κατεβασμένα. Μη αντέχοντας το απαθές της εικόνας αυτής, επέβαλα στο φαντασιακό μου τουλάχιστον ο πρωθυπουργός να μουρμουρίζει κάτι και μου βγήκε σε ραπ.

Απαθής φίλε, μείνε απαθής, η απάθεια είναι δώρο που σαν το αρνηθείς θα τιμωρηθείς. Απαθής, φίλε μείνε απαθής, η ζωή είναι μια φάρσα αν το καλοσκεφτείς. Σήμερα πόνος αύριο χαρά, όλα περνάνε χαλαρά αν δεν τα παίρνεις σοβαρά.

Απαθής φίλε, μείνε απαθής, όποιος δε φτιάχνει δε χαλά...

Τώρα κόλλησα δίπλα στον πρωθυπουργό εμένα, όσους ξέρω, όσους δεν ξέρω, να πέφτουμε όλοι μαζί κοιτώντας ευθεία μπροστά μουρμουρίζοντας ακριβώς το ίδιο. Πλέον το καταλάβαινα πλήρως "...είμαστε ένας λαός ultra τελειωμένων κρετίνων".

A brokendown piece of meat

Αν ο κινηματογράφος είναι ένα momentum καρέ, η ζωή είναι ένα momentum επιλογών.

Ο Aronofsky αφού συνέθεσε το ρέκβιεμ των ονείρων επέλεξε να ακολουθήσει με μια σονάτα για αυτούς που δεν αφουγκράζονται τη στιγμή όπου η ρυθμική ακολουθία των επιλογών τους τους ζητά ένα κρεσέντο, για αυτούς που στο momentum της στιγμής προτιμούν να πάνε ένα βήμα πίσω, για αυτούς που όταν αποφασίζουν να κινηθούν το τέμπο έχει χαθεί. Οι σκηνές, όπου οι πρωταγωνιστές του δράματος καταλαβαίνουν ότι το ήταν χάνεται και ότι το είναι απαιτεί μια άλλα λύση, δομούνται έτσι που να θυμίζουν την άρνηση της αφύπνισης σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιμήκυνσης του ονείρου.

Και εσύ φίλε μου πού οδεύεις,
μόνος στο φως προς το σκοτάδι;
Καμίνι μέσα στο κεφάλι έχεις
και δύο μάτια στο χρώμα της φωτιάς.

Το σαρκίο του Rourke φαντάζει η βέλτιστη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δυο μάτια, που φεγγίζουν πού και πού, προδίδουν ότι υπάρχει ακόμα ψυχή μέσα σε ένα πρησμένο από μύες σώμα. Η ιστορία του πρωταγωνιστή παλαιστή μοιάζει με μια παρτίδα σκακιού, το τέμπο της ζωής του χάνεται και αυτός προσπαθεί με ό,τι του έχει απομείνει να το ξανακερδίσει. Η παρτίδα φαίνεται να αλλάζει, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει το τέμπο που έχτισε μια ζωή μέσω των επιλογών του.

Ο βρυχηθμός της πόλης αντηχεί μέσα μου,
νιώθω κουφάρι εν μέσω κουφαριών,
πρόσωπα κενά καλλωπισμένα αντικρίζω
πρόσωπα που διαθλούν το εξαθλιωμένο μου εγώ
και εσύ φίλε μου δεν ξέρεις γιατί μιλάω
και εγώ ντρέπομαι να σου το πω.

Ο Aronofsky επιλέγει πολλές φορές να μην εξηγεί μέσω του λόγου αλλά μέσω της εικόνας και της ηχητικής υπόκρουσης. Τα βλέμματα εκβάλουν τον εσωτερικό κόσμο των κατόχων τους, τα καρέ στοχεύουν πολιτικά και ο ρυθμός ακολουθεί την άρρυθμη καρδιά ενός παλαιστή σε πτώση.

Υ.Γ.: Αν και λείπει από το soundtrack το "Another piece of meat" των Scorpions, στα αυτιά μου αντηχούν ακόμα οι στίχοι του.

Οι πολλαπλές

αναγνώσεις ενός γεγονότος.

α) Οι εργοστασιάρχες στη Νάουσα διαθέτουν πολυετή πείρα στη διατήρηση μήλων και ροδάκινων στη ψύξη, τον τελευταίο καιρό, όμως, ανακάλυψαν ότι η ψύξη λειτουργεί αποδοτικά και με το εργατικό δυναμικό. Κρατώντας τις εργάτριες φρέσκες στην ψύξη μειώνουν την ανάγκη της υγειονομικής και συνταξιοδοτικής ασφάλισής τους.

β) Έντρομες εργάτριες στη Νάουσα βρήκαν καταφύγιο στο ψυγείο του εργοστασίου που δούλευαν, όταν άτομα που ανήκουν στην Επιθεώρηση Εργασίας εισέβαλαν απρόκλητα στο εργοστάσιο απαιτώντας να τις καλύψουν υγειονομικά και συνταξιοδοτικά.

γ) Η Επιθεώρηση Εργασίας, γνωστή τρομοκρατική οργάνωση, φυλάκισε εντός ενός ψυγείου εργάτριες στη Νάουσα και απαιτούσε από τον εργοδότη λύτρα σε μορφή ενσήμων για να τις απελευθερώσει.

Duck, you sucker!

...a revolution is not a dinner party, or writing an essay, or painting a picture, or doing embroidery; it cannot be so refined, so leisurely and gentle, so temperate, kind, courteous, restrained and magnanimous. A revolution is an insurrection, an act of violence by which one class overthrows another.

-Mao Tse-Tung-

Juan Miranda: What's that?

John Mallory: It's a map. It's your country you're lying all over.

Juan Miranda: Not my country. My country is me and my family.

John Mallory: Well your country's also Huerta...and the Governor and landlords. And Gunther Ruiz and his locusts. This little revolution we're having here.

Juan Miranda: Revolution? Please don 't try to tell me about revolution!
I know how revolutions start. People that read books go to people that don 't read book s and say "The time has come for change."

John Mallory: Shh!

Juan Miranda: Shh! Shh! Shh! Shh! Shh! Shit shush!
I know what I'm talking about when I'm talking about revolutions!
The people who read books go to the people who can 't read and say "We need change", so the poor people make the change. The people who read the books sit around big polished tables and talk and talk and eat. But what has happened to the poor people?
They are dead! That's your revolution.
Shh.
So please don 't tell me about revolutions.
Then what happens?
The same fucking thing starts all over again!

ΜΑΤ και ειδικοί φρουροί δεν είναι αστυνομία.

Η αστυνομία που έχει ως σκοπό να προστατεύει τον πολίτη αποτελείται από απόφοιτους δύο σχολών αυτή των αστυφυλάκων που είναι αντίστοιχη σε ΤΕΙ και αυτή των αξιωματικών της αστυνομίας που είναι ΑΕΙ. Είναι ατόπημα ότι τα ΜΑΤ και οι ειδικοί φρουροί καλύπτονται υπό την "στέγη" της αστυνομίας. Τα πρώτα, και τα παράγωγά τους, είναι δυνάμεις καταστολής και οι δεύτεροι δημιουργήθηκαν ως σώμα για να φυλάνε εγκαταστάσεις και "σημαντικά" πρόσωπα, δηλαδή ουδεμία σχέση έχουν με την προστασία του πολίτη.

Ωστόσο, αν ξεχάσουμε ότι οι δύο αυτές κατηγορίες των σωμάτων ασφαλείας δεν αποσκοπούν στην περιφρούρηση του πολίτη, αλλά "των λίγων και εκλεκτών", εγείρεται το ερώτημα τι εκπαίδευση έχει δοθεί σε οπλισμένα άτομα τα οποία τοποθετούνται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές. Έχουν περάσει τα άτομα των δυνάμεων καταστολής από ψυχολογικά τεστ; Οι ειδικοί φρουροί μήπως; Υπάρχει κάποιος προϊστάμενος που ελέγχει αν οι ειδικοί φρουροί φέρουν σωστά τον οπλισμό τους; Αν, ναι πως δικαιολογείται ότι οι ειδικοί φρουροί ήθισται να μη διατηρούν στάση φύλαξης και να κρεμάν τα με γεμιστήρα αυτόματα τους λες και είναι τσαντάκι δεδηλωμένης, ενώ απολαμβάνουν τον φραπέ τους;

Αν υποθέσουμε ότι οι δυνάμεις αυτές είναι ανειδίκευτοι χαμηλόμισθοι, οι οποίοι έχουν αμοληθεί στους δρόμους για να δίνουν την αίσθηση ασφάλειας, αν υποθέσουμε ότι δεν περνούν από εκπαίδευση όπως οι άλλοι αστυνομικοί, ούτε από ψυχολογικά τεστ και βρίσκονται συχνά υπό πίεση, μήπως αυτό θα δικαιολογούσε πράξεις που κυμαίνονται από τον ξυλοδαρμό συλληφθέντων, μέχρι τις εκτελέσεις μεταναστών και γηγενών; Μήπως οι δυνάμεις αυτές θα έπρεπε να γεμίζουν φόβο τον πολίτη αντί ασφάλεια;

Εντέλει, μήπως σε μια δημοκρατική κοινωνία δεν έχουν θέση δυνάμεις καταστολής και ανεκπαίδευτοι ένοπλοι φρουροί; Μήπως όλα αυτά τα ξένα προς το νόημα της αστυνομίας σώματα θα έπρεπε να διαλυθούν, διότι προκαλούν ζημιά στο δημοκρατικό πολίτευμα; Και επειδή το πιο πιθανόν είναι το υπουργείο εσωτερικών να μη συμμερίζεται τις απόψεις αυτές, τουλάχιστον ας εκπαιδεύσει κατάλληλα τα άτομα τα οποία αφήνει να περιφέρονται οπλισμένα και να τα περνά πού και πού από κάποιο ψυχολογικό τεστ. Αν τώρα πολλά από τα άτομα αυτά κριθούν ακατάλληλα να φέρουν οπλισμό ας τα βάλλει κάπου αλλού, πχ να κάνουν δεντροφύτευση, δυνατά παιδιά είναι μια χαρά θα τα καταφέρουν με τον κασμά.

Εν Τυνησία περιπλάνηση

Τα περισσότερα ταξίδια μου στο εξωτερικό γίνονται κατόπιν επιλογής, μερικά όμως, όπως αυτό, λόγω αναγκαιότητας. Την προηγούμενη μέρα της πτήσης μου μια μυρωδιά βαριού γλυκίζοντως αρώματος αναμεμειγμένη με αυτή της σκορδαλιάς θρονιάστηκε μπρος μου στο λεωφορείο, είχε την μορφή ενός Χατζιδακίζοντως κυρίου και ταίριαζε απόλυτα με την διάθεσή μου για αυτό το ταξίδι. Δεν αγαπώ το πολύβουο και το επιδεικτικά βρώμικο. Η αισθητική της Ελλάδας της δεκαετίας του 80', όπου το καφρίζω συνιστούσε άποψη, μου γυρνά το στομάχι. Η Τυνησία, που ανέμενα και είδα τις περισσότερες μέρες, περιγράφεται από αυτήν την αισθητική. Είναι μια χώρα που στήνεται με προχειρότητα για να εισέλθει στην σύγχρονη εποχή, μια χώρα όπου η αίσθηση της αρπαχτής είναι έντονη. Αυτά όμως υφίστανται στην παραλιακή τουριστική ζώνη, όπως αυτή της Sousse, αν φύγεις από τα παράλια και εισχωρήσεις στην ενδοχώρα είναι σαν να οδεύεις πίσω στον χρόνο, ωσάν τα χιλιόμετρα να γυρνούν τις δεκαετίες πίσω. Φτάνεις έτσι στο πέρασμα της Kassarine για την Αλγερία, όπου κείτεται μια περιοχή που μόλις ορθοποδεί, όπως η Ελλάδα του 50' και 60'. Οι άνθρωποι είναι σχετικά ακόμα ανέγγιχτοι από την γοητεία του δυτικού πλούτου. Ο χρόνος για αυτούς δεν έχει αποκτήσει τον ρυθμό της ασθμαίνουσας ατμομηχανής.

Σαν σε όνειρο βρέθηκα στο κέντρο μιας απίστευτης γιορτής. Γυναικείοι πατροπαράδοτοι αλαλαγμοί αναμείχθηκαν με τους σύγχρονους αραβικούς ρυθμούς του ντόπιου DJ, καθώς το νιόπαντρο ζευγάρι έφτασε. Ένα ολόκληρο χωριό χύθηκε πάνω στο ζευγάρι. Αν αποστασιοποιόμουν όλα θα έμοιαζαν με απίστευτο κιτς. Χριστουγεννιάτικα φωτάκια υπερίπτονταν ενός υπερυψωμένου θρόνου από λευκή δερματίνη περιτριγυρισμένου από πλαστικές καρέκλες, . Το σύγχρονο συνυπήρχε με το παραδοσιακό με έναν εξωφρενικό τρόπο, αλλά όλα έδεναν καθώς από πίσω τους υπήρχε μια αγνή ψυχή ενός κόσμου που πάλλονταν στον ρυθμό μιας γιορτής. Η μείξη του βαριού γλυκίζοντως αρώματος και της σκορδαλιάς έφυγε από τα ρουθούνια μου. Έβλεπα σιγά σιγά πια τη μοίρα που έδειχνε το πάντρεμα του νωχελικού νότου με αυτό της βιομηχανικής Ευρώπης. Το έβλεπα και την επομένη στα μάτια των ανθρώπων που αποχωρίζονταν, καθώς τραβούσα τα παιδιά του μακριά. Ήταν ένας πόνος ελπίδας από μια κοινωνία που σβήνει και τα δάκρυα μιας απογαλακτιζόμενης επερχόμενης. Διαβάζοντας Μαρξ μπορούσα πρότερα να καταλάβω ότι ο καπιταλισμός δρα ριζοσπαστικά στις κοινωνίες χωρίς να μπορώ να συναισθανθώ το γεγονός, τώρα είχα γίνει πρέσβης του.

Υπάρχουν βιώματα που φεύγουν σαν τη χένα με την οποία ιεροτελεστικά βάφτηκαν τα χέρια των νιόπαντρων και υπάρχουν βιώματα που μένουν υποδόρια χαραγμένα, όπως τα τατουάζ στα ζαρωμένα από τον χρόνο χέρια και πρόσωπα των γυναικών, που χόρευαν κατά τη διάρκεια της τελετής. Αν και βρέθηκα με τους ανθρώπους αυτούς λιγότερο από μια μέρα, μου χάρισαν μια ανεξίτηλη ανάμνηση.

Φοβάστε τα ζόμπι;

Εξαρχής πρέπει να δηλώσω ότι ο τίτλος είναι παραπλανητικός, αν και όλοι φώναζαν, πριν από μια εικοσαετία περίπου, ότι ο κρατικός καπιταλισμός (κομμουνισμός τύπου ΕΣΣΔ για τους αδαής) πέθανε, είχαν επιζήσει 1,3 δις νοματαίοι που το έπαιζαν Κινέζοι. Όπως μου εξηγήθηκε ο Δ.Κ., υπήκοος και μόνιμος κάτοικος Ρωσίας, ενώ έκανα την ανανεωτική μου βόλτα - προσκύνημα στην Αγ.Πετρούπολη, το τανκ έπρεπε να είχε "πατήσει" τον Γέλτσιν αλλά Tiananmen, η ΕΣΣΔ έπρεπε να είχε ακολουθήσει το Κινεζικό πρότυπο οικονομικής "μετάβασης", το πρότυπο του πεφωτισμένου κόμματος. Μεταξύ κόκαλου και σκέψεως τον ακούω να χαίρεται για την "ευνομούμενη" ψευδοδημοκρατία Πούτιν-Μεντβέτεφ και τη στρατηγική συνεργασία αυτών με το ανερχόμενο θηρίο της άπω Ανατολής. Δέχομαι ότι ο άνθρωπος προτιμά να ζει χωρίς την ελευθερία λόγου και ενημέρωσης, παρά να ψωμόλυσσα, αλλά σκεπτόμενος ότι στην πεφωτισμένη Κίνα έχουν σκλάβους ακόμα και ως εξαγόμενο προϊόν είναι κάπως. Ευτυχώς στα μουλωχτά πρόλαβαν οι 1,3 δις σύντροφοι να πάρουν κάτι από το δυτικό Ρωμαϊκό δίκαιο, καθώς μαζεύουν διάφορους κακοποιούς, τους συγκεντρώνουν σε ένα κατάμεστο στάδιο - αρένα όπου τους εκτελούν για χάρη της κοινωνικής ευμάρειας και δικαιοσύνης. Εκεί όμως φλασάρω ένα ημισφαίριο πιο πέρα και συνειδητοποιώ ότι στην πιο προηγμένη φιλελεύθερη δυτική δημοκρατία, η θανάτωση καταδίκου είναι στην ημερήσια διάταξη. Άσε που προσφάτως κοκκίνισαν από ντροπή ανασύροντας από τα σκονισμένα ράφια το κατάπτυστο μαρξιστικό παρεμβατικό κράτος, αυτό πού το πας; Και τώρα εν μέσω της πανικόβλητης φιλελεύθερης οικονομίας, όπου όλοι κοιτούν τη δύση της ελεύθερης αγοράς να κρατικοποιεί τράπεζες και να προσπαθεί να εμψυχώσει τους ναούς των χρηματιστηρίων με κρατικά εμβάσματα, αναρωτιέμαι εγώ, ο δυτικός καταναλωτής, θα ξαναφορεθεί το σφυροδρέπανο με το αστέρι της επανάστασης ή θα προσγειωθώ σε ένα Κεϊνσιανό κράτος; Διότι φίλε μου φιλελεύθερε, ο καπιταλισμός φαίνεται να προτιμά αυτήν την εποχή την ασφάλεια της πεφωτισμένης μαστροπείας από το πάθος της ελεύθερης αγοράς. Να δείτε που ο Michael και οι άσπρες του κάλτσες θα ξαναγυρίσουν στην μόδα.

Υ.Γ.: Σήμερα πριν την εκπομπή του Τζιμάκου στο City άκουσα το τέλειο φάρμακο για την υφιστάμενη οικονομική κρίση. "Η Ελλάδα δε θα αισθανθεί την κρίση καθώς υπάρχουν οι αποταμιεύσεις, αλλά υπάρχει και η εκτεταμένη παραοικονομία." Μετά από αυτό εγώ δεν ξανακόβω απόδειξη και απαιτώ ο κ.Αλογοσκούφης να αντικατασταθεί με τον τύπο που έκανε την παραπάνω διαπίστωση - πρόβλεψη.

Μη γραμμικοί πολλαπλασιαστικοί τελεστές

Αφιερωμένο με πολύ αγάπη σε όλα τα "στουρνάρια".

Παραμιλώ όσο δεν μπορώ να σκεφτώ

Διαβάστε το παρακάτω κείμενο μόνο αν βαριέστε πάρα πολύ και έχετε αποκλείσει κάθε άλλη πιθανότητα να σκοτώσετε τον χρόνο σας.

Οι άνθρωποι ως προς την λογική χωρίζονται σε 3 βασικές κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία, ίσως και η πιο πολυπληθής, είναι αυτή που δεν έχει αναπτύξει την έλλογη λειτουργία, είτε διότι δεν έχει την ικανότητα, είτε διότι δεν έχει εκπαιδευτεί να την χρησιμοποιεί. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή, που ενώ έχει μάθει να χρησιμοποιεί το λογικό, δεν το εφαρμόζει καθώς η ζωή της έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι η λειτουργία του λογικού είναι αναποτελεσματική και επιπλέον χρονοβόρα. Η πρώτη και δεύτερη κατηγορία προτιμούν να ζουν βάσει παραδοχών. Οι παραδοχές αυτές δεν είναι ένα σύνολο λογικά δομημένο πάνω σε ένα αυστηρό σύστημα αρχών, είναι ένα συνονθύλευμα "επιτυχών" συμπεριφορών το οποίο σχηματίζει ένα εμπειρικό άλογο μόρφωμα. Υπάρχει βέβαια και η τρίτη κατηγορία, η οποία πεισματικά επιμένει να χρησιμοποιεί την λογική στην καθημερινή πρακτική της. Είναι μια μικρή και θλιβερή κατηγορία που το κοινωνικό περιβάλλον την έχει περιθωριοποιήσει δείχνοντάς της αμέτρητες φορές ότι το σκέπτεσθαι "δε θα περάσει". Αν ανήκετε στην τελευταία κατηγορία πρέπει να σας πω ότι η απόδειξη των παραπάνω αποτυπώνεται γλαφυρά στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά για να το νιώσετε καλύτερα στο πετσί σας πρέπει να περνάτε τουλάχιστον 2 ώρες καθημερινά στα μέσα μαζικής μεταφοράς, κατά προτίμηση στα επίγεια, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω σας, εντός και εκτός οχήματος. Αν τώρα ανήκετε στις δύο πρώτες δεν κατανοώ γιατί διαβάσατε το κείμενο αυτό, το κείμενο αυτό δε σας αφορά.

21 γρ.

Τη στιγμή που ο κόσμος γίνεται 21 γρ. ελαφρύτερος κανείς δεν την προσέχει. Διαφεύγει ακόμα και από όσους προσέχουν συνεχώς τις λεπτομέρειες - όπως οι επιστήμονες, κάποιοι φίλοι και οι γονείς. Άλλωστε ο κόσμος ξαλαφρώνει και βαραίνει έτσι συνέχεια - χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερο νόημα σε όλο αυτό ή κάποιος που κρατάει το λογαριασμό.

21 γρ. είναι σχεδόν ένα τίποτα. Είναι ένα φλυτζάνι ελληνικού καφέ το απόγευμα ή κάτι λιγότερο από ένα κομμάτι σκληρό χαρτί πχ μια φωτογραφία. Χωράνε σε μια μεγάλη φυσαλίδα που βγάζει κάποιος στα ρηχά της θάλασσας.

Καμιά φορά όμως αυτά τα 21 γρ. ζυγίζουν πολύ περισσότερο. Μπορούν να κάνουν τα μεταλλικά κουτάκια να δονούνται από τον ήχο που βγάζουν, μπορούν να προσεγγίσουν το βάρος 150 άτομων και - όταν εκτονωθούν - να γεμίσουν ένα μεγάλο δωμάτιο.

Figvrvz01o06