Friday, December 30, 2005

Ευτυχισμένο το 2006

Καλορίζικο για όλους μας το νέο έτος. Να εχουμε την υγεία μας, να έχουμε αγάπη, πολλή αγάπη, να έχουμε ελευθερία επιλογών, καλή διάθεση, ενεργητικότητα, δημιουργικότητα, φαντασία και τύχη. Να είναι καλότυχο το 2006 και γούρικο για όλους μας και να μας φέρει πολλές ευτυχισμένες στιγμές.

Μέσα από την καρδιά μου

Υ.Γ. Καλορίζικο... ξέρεις εσύ! Να είναι κουκλίστικο, παλατάκι σωστό, γεμάτο χαρές.

Wednesday, December 28, 2005

Αγιωργίτικο

Μέρες γιορτινές, με κορδέλες και δώρα, φαγητά, γλυκά και άπειρα λαμπιόνια. Προσωπικά προτιμώ τα κεράκια, χειμώνα καλοκαίρι! Προσωπικά προτιμώ τα κόκκινα κρασιά όλες τις εποχές του χρόνου. Τα κόκκινα και τα ροζέ. Τα λευκά τα εκτιμώ, αλλά σπανίως τα επιλέγω. Τα κόκκινα τα ορέγομαι! Τα ζητάει ο οργανισμός μου. Και μερικές φορές, όταν το κρασί ακουμπά στα χείλη μου και στροβιλίζεται η γουλιά στο στόμα μου, νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ να βιώνω αυτή την απόλαυση.

Μέσα σε κόκκινους Αγιοβασίληδες και κόκκινους φιόγκους, ανοίγω ένα μπουκάλι Αγιωργίτικο. Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία γι’ αυτή την ποικιλία. Άρθρα σε περιοδικά, εκδηλώσεις, σχόλια και τιμές κρασιών που εκτοξεύονται. Για μένα το Αγιωργίτικο (κόκκινη ποικιλία σταφυλιών που καλλιεργείται σε κυρίως στην Πελοπόννησο και δίνει τα ερυθρά κρασιά με ονομασία προέλευσης Νεμέα) δίνει κρασιά νόστιμα και ζουμπουρλούδικα, με παιχνιδιάρικη διάθεση. Κρασιά που σαν μικροί μπόμπιρες μπορούν να σε εκπλήξουν ευχάριστα ανά πάσα στιγμή. Έχουν ωραίο πυκνό κόκκινο-βιολετί χρώμα, είναι μυρωδάτα (κυρίως μυρίζουν γαρύφαλλο, κεράσι και βανίλια) και πολύ γευστικά. Ορισμένα Αγιωργίτικα είναι λίγο στυφά (έχουν έντονες ταννίνες) αλλά ακόμη κι αυτά τα συνδυάζω με το κατάλληλο κρεατάκι και γίνονται λουκούμι σκέτο. Άλλα Αγιωργίτικα είναι η επιτομή της βελούδινης γεύσης! Ακουμπούν στον ουρανίσκο μου με τρυφερότητα, θαρρείς πως με χαϊδεύουν. Καταπίνω μια γουλιά κι αισθάνομαι το χάδι αυτό εντός μου. Αισθάνομαι πως το «μέσα» μου μπαίνει σε τάξη. Είναι τρελιάρικο το Αγιωργίτικο και ξεσηκωτικό, σαν τις αλκυονίδες μέρες! Και εκτός από τα κόκκινα κρασιά παράγει και ροζέ, που κουβαλούν την ίδια τρέλα και αρώματα όλης της άνοιξης.

Δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό. Πάω να πιω ένα ποτήρι.

Tuesday, December 27, 2005

Αμνησία



Τι άραγε συμβαίνει, όταν ξεχνάς με ταχύτητα αστραπής? Τις τελευταίες μέρες ξεχνώ συνεχώς, αδιάκοπα, με ηδονή, θα μπορούσα να πω. Με ευχαρίστηση και πόνο.

Ξεχνώ πράγματα σημαντικά, ξεχνώ τα ασήμαντα, άσχημα τηλεφωνικά νούμερα όμορφων γυναικών, κρυψώνες όπου έχωσα τα βιβλία μου για να μην τα χάσω, ξεχνώ το θερμοσίφωνο ανοιχτό και τις υποσχέσεις μου στον αείμνηστο παππού μου.

Οι ώμοι μου είναι άδειοι από τα φορτία που επωμίστηκα συνειδητά, σας έχασα παπαγαλάκια μου, μα το ένα μάτι ακόμα μου λείπει, κάπου πρέπει να το έχασα κι αυτό.

Ξεχνώ τα βαπόρια μου σε ξένες θάλασσες, μέσα σε τρικυμίες, στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη, και περιμένω από τους επιζώντες να ‘ρθουν και να μου υπενθυμίσουν, τι έκανα, γιατί και ποιά η τιμωρία.

Θα ‘ρθουν να με βρουν και θα μιλούν ώρα πολλή, θα κουραστούν να εξηγούν, θα ‘ρθουν σαν φαντάσματα μισάνθρωπων ανδρών και θα μου πουν για τετριμμένα σωστά και λάθη ευφάνταστα, κι όπως η σιωπή ως συναίνεση εκλαμβάνεται, μπορεί και να αυνανιστούν.

Αργούν. Μπορεί να ήρθαν πέρυσι, δε θυμάμαι. Θα βάλω το καλό μου το πουκάμισο, σήμερα θέλω να είμαι κομψός.

Αργούν. Και σηκώνομαι, πλένομαι, ξυρίζομαι, βάζω το καλό μου το πουκάμισο, ποιός ξέρει από πότε. Τις τελευταίες μέρες ξεχνώ διαρκώς, ακατάπαυστα, με ηδονή, θα μπορούσα να πω. Με ευχαρίστηση και πόνο.


--------------------------------------------
ΥΓ. Υπό τους ήχους των Earthbound.
ΥΓ2. Photo by Billy Phelps.

Monday, December 26, 2005

Τα δυο πρόσωπα ενός αεροδρομίου

Είναι νωρίς το πρωί όταν έχω φτάσει στο αεροδρόμιο του Μονάχου και περιμένω να κάνω check-in. Έχω καθήσει (ή μάλλον χυθεί) σε μια από τις αίθουσες αναμονής. Έχω απλώσει τα πόδια και έχω χαμηλώσει στη θέση ενώ το σακίδιο μου είναι πεσμένο δίπλα μου. Διαβάζω ένα Newsweek απορροφημένος.

Το όλο σκηνικό πρέπει να φαίνεται υπερβολικά ύποπτο στον απλοντυμένο 50άρη ο οποίος καθώς περνάει μπροστά μου με έναν Άλλον κοντοστέκεται. Ο Άλλος κοιτάζει καθόλου διακριτικά τι διαβάζω ενώ ο 50άρης μετά από παύση λίγων δευτερολέπτων για να σιγουρευτεί ότι έχει την προσοχή μου αρχίζει να μου μιλάει στα γερμανικά βγάζοντας ταυτόχρονα την ταυτότητα του από την τσέπη του μπουφάν του: Polizei.
- Διαβατήριο παρακαλώ.
Του το δείχνω, το παίρνει και το περιεργάζεται.
- Πόσο καιρό θα μείνετε στη Γερμανία;
- Περιμένω να φύγω.
- Πόσο καιρό μείνατε στη Γερμανία; Η φωνή του απαράλλαχτη χωρίς όμως να φαίνεται και πολυχρησιμοποιημένη.
- 4-5 μέρες. Βασικά, απλά πέρασα από τη χώρα για Αυστρία.
- Διακοπές;
- Ναι.
Μουρμουρητό στα γερμανικά στον Άλλο.
- Με τι ασχολείστε;
- Είμαι ε.
- Ευχαριστώ. Αυτό είναι όλο.
Και έτσι με αφήνει να αναρωτιέμαι γιατί διάλεξε εμένα για έλεγχο.

---------

Η ώρα έχει πάει 11 παρά το πρωί και μετά από 6 ώρες στα τρένα και στους δρόμους έχω εκείνη την αίσθηση που είναι αποτέλεσμα της αγρύπνιας και της υπερέντασης. Περιμένω να κάνω check-in σε μια ατελείωτη και υπερβολικά αργοκίνητη ουρά. Τα περισσότερα άτομα μπροστά μου και πίσω μου είναι καμιά 30αριά έφηβοι κι έφηβες με τις αποσκευές τους. Κάποιοι φοράνε πράσινες μπλούζες με ένα κίτρινο πεντάγραμμο μπροστά και πίσω "Hoerskool Wonderboom Skoolkoor". Τα διαβατήρια τους γράφουν Νότια Αφρική. Κάποιοι χασμουριούνται, άλλοι συζητάνε, εγώ χαζεύω το νωχελικό πέρα-δώθε τους και παρακολουθώ την ξένη γλώσσα τους. Η όλη ατμόσφαιρα προμηνύει μια μακροσκελή και βαρετή αναμονή.

Κάποια στιγμή, δύο από τα παιδιά αρχίζουν να τραγουδάνε ένα απλό τραγούδι στην άγνωστη γλώσσα - το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι μιλάει για τη χώρα τους, ίσως ο εθνικός τους ύμνος. Στην επόμενη στροφή μπαίνουν άλλα 3-4 παιδιά που είναι πίσω μου και σύντομα ολόκληρη η μακρόστενη αίθουσα αναμονής έχει γεμίσει από τις φωνές της σχολικής χορωδίας. Ανατριχιάζω. Οι υπάλληλοι του αεροδρομίου κοιτάνε με αμηχανία και τα μωρά των ταξιδιωτών έχουν μείνει με ανοιχτό το στόμα. Κάποιος παίρνει φωτογραφίες.

Μετά από λίγο το τραγούδι τελειώνει - μόνο για να ξεκινήσει κάποιο άλλο. Και μετά πάλι το πρώτο. Η όλη αναμονή κυλάει έτσι και κανείς δε τους ενοχλεί. Σκέφτομαι ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα όσο τραγουδάνε. Το να αφεθούν ελεύθερα, σημαίνει το να αφεθούν ανεξέλεγκτα.

Sunday, December 25, 2005

Ανοιχτό χριστουγεννιάτικο πάρτι

Όταν φτάνουμε κάπου στα Βόρεια προάστεια η ώρα έχει πάει ήδη 2+ μετά τη χριστουγεννιάτικη σύναξη των συγγενών και φίλων. Παρκάρουμε και η μουσική που ακούγεται δυνατά απ' έξω μας καλεί πάνω. Μέσα, ένα υποσκότεινο σαλόνι ανυπολόγιστων διαστάσεων γεμάτο μόνο με κόσμο που στέκεται ή χορεύει. Σε μια γωνία ο dj με λάπτοπ, μίκτη και ηχεία στην ημιδιαπασών κάνει ό,τι μπορεί - και σε πρώτη εντύπωση είναι κάτι παραπάνω από αρκετό.

Χαιρετάμε κοινούς γνωστούς και προχωράμε στα ενδότερα. Πιο μέσα η κουζίνα είναι ουσιαστικά ένας πάγκος με σειρές από αισιόδοξα μισοάδεια μπουκάλια ενώ μπροστά στέκονται σειρές από διψασμένους. Γεμίζουμε και από τα δύο. Ο κόσμος μιλάει και χαμογελάει λες και όλοι γνωρίζονται - κάποιοι μέχρι το τέλος της βραδιάς το πετυχαίνουν. Η πολυπληθής ουρά για το μοναδικό μπάνιο είναι κύριο σημείο έντονης κοινωνικότητας. Παρατηρώ ότι η πόρτα δεν κλειδώνει. Όταν καταφέρω να μπω πια μοιάζει βομβαρδισμένο - στον καθρέπτη είναι γραμμένο με κάτι που μοιάζει με κραγιόν: "Αφού το ξέρω/ ότι θέλετε/ μια παρτουζίτσα".

Η αναλογία φύλων σχεδόν ισότιμη. Τολμηρά ντυμένες κοπέλες, άλλες πιο "ψαγμένες" αλλά και κάποιες πιο "παστέλ". Άλλες χαμογελαστές και αεικίνητες κι άλλες κρυμμένες στη γωνιά τους. Άντρες που χορεύουν και γελάνε, τύποι αγέλάστοι, ακίνητοι. Ζωσμένα πουκάμισα (μηχανικοί σίγουρα), γνώριμα παράξενα t-shirts, 1-2 ξένες γλώσσες στον αέρα, μεθυσμένοι που χοροπηδάνε και γλιστράνε.

Κόσμος έρχεται και φεύγει αλλά το πάρτι δεν αδειάζει αισθητά. Όλα είναι το ίδιο κοινότοπα αλλά διαφορετικά αλλού. Μαθαίνουμε ότι λίγο πριν έρθουμε κάποιοι χόρευαν ντυμένοι τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Κάποια έρχεται, με πιάνει από τον ώμο, "Ώχ συγγνώμη λάθος", χαζογελάει και φεύγει. Ένας τύπος από το Λίβανο ξέρει μόνο το φίλο του φίλου του "τύπου με το ριγέ πουκάμισο" που κάνει το πάρτι. Στην κουζίνα σουβλάκια μοιράζονται το τραπέζι με μπόμπες. Δίπλα στο ψυγείο μια τύπισσα έχει κολλήσει πάνω στον μάλλον μοναδικό κουστουμάτο τετράγωνο. Στο δωμάτιο με τα παλτά μια άλλη τρώει μόνη της σάντουιτς.

Πίσω στο κυρίως "stage" η μουσική έχει αλλάξει σε Βανδή και γιουροβίζιον. Δεν προλαβαίνω να απογοητευτώ όμως γιατί σύντομα έχει γυρίσει σε Pulp και Blur και Beck. Και Franz Ferdinand και Prodigy. Και Ramones. Η αδιόρατη αίσθηση ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν πλανάται πάνω από τον κόσμο και τον αγκαλιάζει - πρωτοφανές για ένα πάρτι. Αν υπήρχαν κρεβάτια σε λίγο θα γινόταν όργιο, αν υπήρχαν κουβάδες με χρώματα θα γινόταν επανάσταση.

Συγγνώμη που δε σας κάλεσα.

Friday, December 23, 2005

Ομολογώ ότι το καταευχαριστήθηκα και φέτος! Μαζευτήκαμε όλοι μαζί (ή σχεδόν όλοι) και τα είπαμε, γελάσαμε και ευχηθήκαμε από καρδιάς. Γιατί με φίλους –τόσα χρόνια αγαπημένους- τα πράγματα είναι απλά, αληθινά, γνώριμα μα τόσο αγαπημένα, μέσα από τα βάθη της καρδιάς. Λυπάμαι γι’ αυτούς που ήθελαν, μα δεν μπόρεσαν να έρθουν και ελπίζω το χρόνου να είμαστε ακόμη περισσότεροι, χωρίς απουσίες.

Το μενού λοιπόν περιλάμβανε:

Dip Αγκινάρας (ευχάριστη έκπληξη)
.....
Σολωμό με Αραβική πίτα (εύκολο και απλό ορεκτικό)
Λουκανικάκια με δαμάσκηνα και μπέικον (το γνωστό ορεκτικό με λίγη δαμασκηνένια γλύκα)
Σύκα με ροκφόρ και προσούτο (αμαρτωλό πιάτο για πολλούς λόγους)
Τάρτα με καραμελώμενα κολοκύθια (ενδιαφέρουσα παραλλαγή κολοκυθόπιτας)
.....
Σαλάτα Κλασσική: Μαρούλι, ρόκα, τοματίνια, παρμεζάνα
Σαλάτα με σπανάκι, μανιτάρια, αβοκάντο, μέλι και μουστάρδα (ξέχασα να βάλω καρύδια)
.....
Χοιρινό με σάλτσα brandy και ρύζι (υποκλίνομαι στο Dry Metaxa)
Γαλοπούλα με σάλτσα εκ των χυμών της μαζί με άλλα καλούδια (η γνωστή σάλτσα bostonaise) και πουρέ.
.....
Τα επιδόρπια (cheesecake και παλέ σοκολάτας) ήταν ευγενική χορηγία της Tinkerbell (ευχαριστούμε όλοι πολύ!!!) και άλλων φίλων (τούρτα σοκολάτας).

Κρασιά λευκά και κόκκινα να ρέουν άφθονα, και για χωνευτικά λικέρ, ουίσκι και τεκίλα. Pas mal.

Στο προκείμενο τώρα: όποια συνταγή θέλετε, ευχαρίστως να την καταθέσω στο blog. Ωστόσο να εξηγούμαι, chef δεν είμαι! Διατελώ όμως με τιμή sous-chef και λαντζέρα ενός μεγάλου κουζινιέρη, μάγιστρου της καθημερινότητας.
Να είμαστε όλοι καλά, να έχουμε υγεία και ό,τι άλλο επιθυμούμε! Καλά Χριστούγεννα και μια υπέροχη νέα χρονιά, με δημιουργικότητα και χωρίς μοναξιά.

Thursday, December 22, 2005

Η γαλοπούλα ψήνεται

Αυτή τη στιγμη που σας γράφω ψήνεται το χοιρινό και σε λίγη ώρα θα ψήνεται και η γαλοπούλα, η οποία θα μαγειρευτεί και φέτος με τη γνωστή συνταγή à la bostonaise! Ανυπομονώ!

Friday, December 09, 2005

Γέφυρες



Γέφυρα 1

Όταν έπεσες από τη γέφυρα, μεταφέρθηκες αιμόφυρτος στο νοσοκομείο, οι δικοί σου φοβήθηκαν ότι θα σε χάσουν, αλλά τελικά όλα καλά. Πάλι εδώ, αρτιμελής, το σώμα και το πνεύμα είναι στη θέση τους.

Εκτός... εκτός από μια μικρή λεπτομέρεια. Ο τόνος της φωνής σου. Η φωνή σου έχει ξεχάσει να κελαηδάει. Πώς να το περιγράψω, βγαίνει χωρίς χροιά, επίπεδη. Ακόμα και η ψηφιακή φωνή του Hawking μοιάζει πιο εκφραστική από τη δική σου. Τα καλά νέα είναι ότι μπορείς να δώσεις στη φωνή σου χρώμα επίτηδες, αλλά δε σου έρχεται καμιά ιδέα για το τι χρώμα οφείλει να έχει το κάθε τι που ξεστομίζεις. Καμιά ιδέα. Τίποτα. Nada. Σαν να διαγράφηκε από τον εγκέφαλό σου αυτή η ικανότητα.

Ποιά είναι η λύση? Να παρατηρείς το πώς χρωματίζουν τη φωνή τους οι άλλοι άνθρωποι. Δυστυχώς αντιμετωπίζεις ένα δίλημμα εδώ, αφού τους άλλους ανθρώπους δεν τους έχεις σε υπόληψη. Πώς να κάθεσαι τώρα να τους παρατηρείς και να μαθαίνεις από αυτούς? Σαν παιδί που μεγαλώνει, περίπου, θα επανακινήσεις τέτοιες διαδικασίες. Αλλά η γέφυρα του παραδειγματισμού έχει καταστραφεί.

Από την εφηβεία σου ακόμα τους κορόιδευες από μέσα σου, για αυτά που πιστεύουν, για το πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα, τη ζωή τους, για το πώς τα πάντα επιδρούν στον ψυχισμό τους, με τρόπο τόσο διαφορετικό από το πώς επιδρούν στο δικό σου. Και οι εμπειρίες τους, τα θέλω, τα πιστεύω τους, η αλαζονεία, η ματαιοδοξία, ο φόβος του θανάτου, αλλά και η αισιοδοξία περνούν στον τόνο της φωνής τους και πρέπει πλέον αυτόν να αντιγράψεις, να τον περάσεις μέσα σου σαν ένεση. Αυτό που υποτιμάς. Τι ταπείνωση!

Γέφυρα 2

Ο Κούντερα λέει ότι η αισιοδοξία βασίζεται στη (λανθασμένη) πεποίθηση ότι όταν η ιστορία επαναληφθεί, θα έχεις μάθει από τα λάθη σου και όλα θα πάνε καλύτερα. Αν την τραβήξουμε λίγο αυτήν τη θέση του καλού συγγραφέα, κατά μια έννοια η ωριμότητα βασίζεται στην αποδοχή της αισιοδοξίας (και στην πίστη ότι υπάρχει σωστό και λάθος, αλλά τελοσπάντων). Μαθαίνεις από τα λάθη σου. Δεν είναι λοιπόν παράλογο ότι στην κρίση μέσης ηλικίας οι άνδρες φέρονται ξανά σαν ανώριμα παιδιά. Όταν αρχίσεις να νιώθεις το θάνατο να σιμώνει, προσπαθείς να ξεχάσεις ό,τι έχεις μάθει από τα λάθη σου, για να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Αυτή είναι η κρίση της μέσης ηλικίας. Αν υποκριθείς ότι δεν έχεις μάθει ακόμα τίποτα, τότε είσαι πάλι νέος κι ο θάνατος δεν είναι παρά μια θολή σκιά πίσω από την κουρτίνα.

Με άλλες ιδέες και άλλες σκέψεις, πριν καμιά δεκαριά χρόνια σε ενέπνεαν άλλοι στίχοι. Τώρα τους ξανακούς, η μουσική συνεχίζει να σ’ αρέσει, αλλά οι στίχοι δεν ακούγονται. Οι Deus X Machina σου φαίνονται υπερβολικά αριστεροί και οι Sonic Youth καμιά φορά πολύ θρήσκοι. Γουστάρεις και αηδιάζεις μαζί.

Και τα προφυλακτικά που έχουν παραμείνει στο κουτί για καιρό, σε φέρνουν πάντα στην ίδια άσχημη θέση. Τα μισά με την πρώην, τα υπόλοιπα με την επόμενη. Κι όσο κι αν προσπαθείς να ξεχάσεις τις φαντασιώσεις της ημέρας που τα αγόραζες, αυτές θα επιστρέφουν, θα σου γαμάνε το κεφάλι, θα επιστρέφουν, θα σου γαμάνε το κεφάλι, θα επιστρέφουν, θα σου γαμάνε το κεφάλι, θα επιστρέφουν...

-------
ΥΓ. Υπό τους ήχους του Evol των Sonic Youth.
YΓ2. Η φωτογραφία είναι από το εξώφυλλο του Bad Moon Rising, Sonic Youth (1985).

Thursday, December 01, 2005

Ένα λεπτό μόνο

Μείνε μαζί μου λίγο ακόμη. Λίγο, πολύ λίγο, ένα λεπτό μόνο. Έλα μωρό μου, πόσο κρατάει ένα λεπτό; Μου επιτρέπεις να σε λέω «μωρό μου», τώρα που δεν έχει καμιά σημασία; Ωραία, πάντα ήθελα να σε λέω έτσι. Είναι περίεργο, αλλά νιώθω τόσο όμορφα κοντά σου, τόσο ζεστά, τόσο φυσικά… Έχω την αίσθηση ότι όλα είναι τόσο εύκολα μαζί σου, ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα οι δυο μας. Από την πρώτη στιγμή ένιωθα έτσι με σένα, σα να είχα προετοιμαστεί για αυτό, σα να ήσουν εσύ αυτό που έψαχνα πάντα.

Κράτα με λίγο στην αγκαλιά σου. Πιο σφιχτά. Όχι, δε θέλω να βλέπω το πρόσωπό σου, το βλέμμα σου με πονάει ακόμη πολύ. Προτιμώ να βλέπω τα χέρια σου. Δεν είναι παράξενο, να έχω αυτή την εμμονή με τα χέρια σου; Ευτυχώς δε θα μάθεις ποτέ πόσες φορές ονειρεύτηκα να με κρατάνε σφιχτά, τόσο σφιχτά, ίσα που να αναπνέω. Με είχες ρωτήσει κάποτε τι είναι ο έρωτας και σου είχα μιλήσει για το ανέφικτο του ποιητή. Θυμάσαι; Αν με ρωτούσες τώρα, θα σου έλεγα «τα χέρια σου».

Πώς θα γινόταν αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα; Θα ήθελα να σου τα πω όλα για μένα, είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβαινες. Θα ήθελα να αγγίξω την ψυχή σου, να διαβάσω τις σκέψεις σου, να σε νιώσω μέσα μου ξανά και ξανά. Ξέρω, δεν έχει κανένα νόημα πια. Θα έπρεπε να έχει; Μερικές φορές, βρίσκεις αυτό που ψάχνεις σε πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα. Μερικές φορές, ο δρόμος που χάθηκες σε βγάζει πιο γρήγορα εκεί που ήθελες να πας. Ξέρεις κάτι, έχω αυτή την περίεργη αίσθηση, ότι πλησιάσαμε πολύ κοντά, τόσο κοντά, παραλίγο… Άραγε κατάλαβες τίποτα για μένα; Τι θα θυμάσαι; Θα με σκέφτεσαι καθόλου, θα σου λείπω; Κι εγώ, τι έμαθα για σένα, πόσο καλά σε γνώρισα; Τι φοβάσαι; Τι ονειρεύεσαι; Τι εικόνα έχει το πρόσωπό σου όταν κοιμάσαι; Δε θα μάθω ποτέ. Και δεν είναι αυτό που με πειράζει περισσότερο. Είναι που σε λίγο καιρό, δε θα με νοιάζει αν το έμαθα. Μοιάζει τόσο ειρωνικό, τόσο τραγικά αστείο, να νιώθω τώρα ότι είσαι τα πάντα για μένα και να ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα προσπαθώ να θυμηθώ τον ήχο της φωνής σου. Ζωή.

Πρέπει να φύγεις. Καταλαβαίνω. Έχεις δίκιο, η ζωή τρέχει, δεν πρέπει να μένουμε πίσω. Ξέρω, έχεις τόσα πράγματα να κάνεις. Κι εγώ έχω άλλωστε, κι ας μη θέλω να κάνω τίποτα γιατί μου λείπεις εσύ. Θα ήθελα να σου πω κάτι ακόμη. Αλλά δεν μπορώ. Συγνώμη μωρό μου. Δε γίνεται. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Πολύ νωρίς. Ίσως αργότερα, όταν δε θα έχει καμιά σημασία. Και είναι τόσο άδικο, αλλά όταν θα μπορώ να στο πω, δε θα το νιώθω πια.

Μου υπόσχεσαι ότι θα προσέχεις;

Προσωπικά Δεδομένα - Έλεγχος

Στην πρώτη μου ουσιαστικά καταχώρηση θα σας περιγράψω δυο περιστατικά που μου συνέβησαν μέσα στον τελευταίο μήνα και αφορούν το κατά πόσο τα προσωπικά μας δεδομένα είναι ασφαλή, αλλά και το βαθμό στον οποίο είμαστε πραγματικά ελέυθεροι.

Πάνω κάτω όλοι έχουμε έρθει σε επαφή με την ιδέα ότι στη σύγχρονη εποχή, την εποχή της ηλεκτρονικής - τεχνολογίας, τα πάντα διακινούνται με μεγάλη ευκολία ή ότι ακόμα είμαστε και σε συνεχή παρακολούθηση. Με μαγικό τρόπο όμως αυτό δεν μας αγανακτεί καθόλου. Γιατί;

1. διότι πολύ απλά τα πάντα γίνονται αρκετά διακριτικά (?)
2. διότι με τον συνεχή βομβαρδισμό πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά έχουμε χάσει τη δυνατότητα εστίασης σε συγκεκριμένα σημαντικά θέματα.
3. διότι απασχολούμε τον εγκέφαλό μας με τη σωρεία καθημερινών προβλημάτων που παρουσιάζονται ακόμα κι εκ του μη όντος (γιατί έτσι μας έχουν εκπαιδεύσει...)
4. διότι έχουμε γίνει αδιάφοροι... έχουμε προσαρμοστεί όπως τα άλογα με τις μύγες.

Και μετά από την κουραστική μου πιθανότατα εισαγωγή ας σας περιγράψω τι μου συνέβη:

Περιστατικό πρώτο (μέσα Νοεμβρίου):

Δέχομαι τηλέφωνο από μια γλυκιά φωνούλα που με αποκαλεί με το πλήρες όνομά μου. Στην ερώτησή μου ποια είναι με ενημερώνει ότι είναι τηλεφωνήτρια της Vodafone και ότι έχει να μου προσφέρει ένα οικονομικό πακέτο για φοιτητές.

Καταιγισμός ερωτήσεων στο μυαλό μου:

1. Πώς γνώριζε το όνομά μου;
2. Πώς γνώριζε την ιδιότητά μου;
3. Το σταθερό μου δεν είναι καταχωρημένο στο όνομά μου αλλά στο πατρικό (!!!) όνομα της μητέρας μου.
4. Το κινητό μου δεν είναι δικό μου αλλά της (πρώην?) κοπέλας μου και φαίνεται στο όνομά της.
5. Ο αριθμός του κινητού μου είναι καινούριος, δεν έχει δοθεί σε πολλά άτομα αφού το χρησιμοποιώ από το Σεπτέμβριο μόλις, δεν τον έχω δώσει σε τράπεζες ή δημόσιες εταιρείες, ούτε στο πανεπιστήμιο. Το έχουν καμμιά εικοσαριά φίλοι μου και ΝΑΙ ! το καινούριο γυμναστήριό μου.

Φυσικά οι ερωτήσεις μου για το πώς είναι δυνατό να γνωρίζουν ποιος είμαι και που να με βρουν δεν βρήκαν απάντηση και έτσι έκλεισα ευγενικά αλλά με μπόλικη οργή και προβληματισμό το τηλέφωνο.

Αν δεχτούμε ότι το τηλέφωνο δε διέρευσε από κάποιον εκ των φίλων μου τότε η μοναδική πηγή διακίνησης των συγκεκριμένων προσωπικών δεδομένων δεν είναι παρά το γυμναστήριό μου (το καινούριο και κοινό με ένα άλλο μέλος της παρέας). Σίγουρα κάποιος από τους ιδιοκτήτες ή τις γραμματείς του γυμναστηρίου μοιράζει τα τηλέφωνά μας και τα στοιχεία μας από δω κι από κει...

Περιστατικό Δεύτερο (1η Δεκεμβρίου)

Δέχομαι μήνυμα στο κινητό «μου» από την «εταιρεία» του μέλους της παρέας μας με το κοινό γυμναστήριο. Ομολογώ ότι μου πέρασε από το μυαλό ότι από κάποιο εταιρικό τηλέφωνο μου έστελνε μήνυμα παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν έχω λάβει μήνυμα στο κινητό από το συγκεκριμένο άτομο... Και εδώ έρχεται να πέσει η δεύτερη ΒΟΜΒΑ.

Το μήνυμα «με» ενημέρωνε για κάποια προσφορά της συγκεκριμένης εταιρείας. ΑΛΛΑ με ποιο όνομα με αποκαλούσε???????????????????????? Με το όνομα του ιδιοκτήτη!!!!!!!!!! του διαμερίσματος το οποίο νοικιάζω!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τι σημαίνει αυτό για εσάς?????????

Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει πρόσβαση στον εντοπισμό της ακριβούς θέσης ενός οποιουδήποτε ατόμου που κατέχει κινητό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Άρα έχει επίσημη (παράνομη) ή και εντελώς ανεπίσημη (ακόμα πιο παράνομη) «συνεργασία» με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μου. Και όχι μόνο. Είναι σε θέση να εντοπίσει το ακριβές στίγμα της θέσης μου. Όχι μόνο συντεταγμένες, αλλά και τον όροφο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Διαφορετικά πώς θα μπορούσε με βαβαιότητα να στείλει το συγκεκριμένο μήνυμα στον σωστό ιδιοκτήτη του διαμερίσματος (35τμ) ???

Σύνοψις

Διακίνηση προσωπικών δεδομένων, εντοπισμός μας μέσω κινητού, λάδωμα οποιουδήποτε και για οτιδήποτε αρκεί να υπάρχουν οικονομικά οφέλη και έλεγχος.


Άντε τώρα να μην πιστέψω εγώ ότι αν αυτά τα πολύ απλά γίνονται τόσο εύκολα και από τους πολλούς πλέον, τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος αρκετά εξειδικευμένος σε τέτοιες «αποστολές». Δεν μιλώ για απλές υποκλοπές αλλά για κανονική παρακολούθηση. Είναι σαν να ζούμε σε διαφανή σπίτια σε κοινή θέα. Καμμιά ηχομόνωση – καμμιά προστασία. Αρχίστε να το πιστεύετε. Το Big Brother είναι γεγονός. Και ό,τι λέτε και ό,τι κάνετε να είστε σίγουροι ότι το γνωρίζουν. Αρκεί να μην τους ενοχλήσετε... και δεν διατρέχετε κανέναν κίνδυνο. Διαφορετικά είτε τώρα είτε την οποιαδήποτε στιγμή είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν τις καθημερινές σου εμπειρίες – πράξεις – σκέψεις και ΟΧΙ απαραίτητα για να σε καταστρέψουν αν τους πας κόντρα, ΑΛΛΑ απλά για να σε έχουν υπό τον ΕΛΕΓΧΟ τους.

Και αν αυτά σας φαίνονται υπερβολικά σκεφτείτε πώς ελέγχονται οι απανταχού πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες...

Η συμβουλή μου;
Ας σταματήσουμε να κουνάμε απλά την ουρά μας. Ας τρέξουμε...