Friday, March 28, 2008

Σκέψεις με αφορμή μια ταινία για το free software.

Βλέποντας τις φάτσες στο "Revolution Os" μέχρι να εμφανιστεί ο Linus, σκεφτόμουν "Σκατά! Όλοι που υποστηρίζουν το ελεύθερο λογισμικό-Linux είναι καμμένοι." Ο Microsoft Gates φαινόταν ο απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος μπροστά σε πρωτοπόρους του free software. όπως ο Stallman, ο οποίος έμοιαζε με υστερικό πρεζόνι σε απεξάρτηση. Ομολογώ ότι τον Linus τον περίμενα υπερσπασικλάκι, αλλά εν τέλει εμφανίστηκε ένας τύπος φυσιολογικός με τον οποίο θα μπορούσα να πίνω μπύρες ευχάριστα. Ένας άνθρωπος που δηλώνει χαμογελαστά ότι ο ιδεολόγος στην υπόθεση είναι ο Stallman και αυτός είναι απλά ένας μηχανικός. Ένας άνθρωπος που έκανε αυτό που έκανε επειδή το χρειαζόταν και το γούσταρε, το ό,τι προέκυψε από τις πράξεις του επίσης του αρέσει αλλά δεν ήταν η κινητήριος του δύναμη.

Μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ συνειδητοποίησα ότι οι όποιες φυσιολογικές-ευχάριστες φυσιογνωμίες είδα ήταν ανθρώπων που ανέπτυσσαν το λογισμικό γιατί έτσι τους άρεσε και βάζανε την ιδεολογία του ελεύθερου λογισμικού σαν συμπλήρωμα σε αυτό. Οι "καμμένοι" ήταν αυτοί που ανέπτυσσαν το λογισμικό για να στηρίξουν την ιδεολογία. Ίσως το νόημα του παραπάνω είναι απόλαυσε τη ζωή, δημιουργήσε αυτό που τραβά η καρδιά σου, τα πράγματα θα αλλάξουν μέσα από τις πράξεις σου και θα είσαι ισορροπημένος, αν βάλεις την αλλαγή του κόσμου πάνω από την ευχαρίστηση θα "καείς".

Labels: ,

Wednesday, October 10, 2007

Ο θάνατος ενός ανθρώπου, η γέννηση ενός pop idol.

Στις 9 Οκτωβρίου σκοτώθηκε ο Che Guevara.
Στις 9 Οκτωβρίου γεννήθηκε ο John Lennon.
Ίσως ο τίτλος να είναι τόσο απλοϊκός.
Ίσως να ήταν, αν με το θάνατό του ο επαναστάτης δεν γινόταν αφίσα, μπλουζάκι, κούπα, αν το πρόσωπό του δεν είχε το ίδιο impact στην αγορά σαν το trademark της coca cola. Ίσως, αν ο Lennon στο μυαλό μας δε ταυτιζόταν με το "imagine", αν δεν φάνταζε ως ένας ειρηνόφιλος ρομαντικός σοφιστικέ τραγουδοποιός, αν ο Lennon δεν ήταν βίαιος καβγατζής, που έσπαγε στο ξύλο τους φίλους του και τις κατά καιρούς συντρόφους του. Ίσως, αν τα όσα "γνωρίζουμε" για αυτούς δεν αφορούσαν το idol icon, αλλά τους ανθρώπους που κρύβονταν πίσω από αυτό.

Labels: ,

Monday, July 23, 2007

Περί ορθολογισμού και ηθικής,

"With Major Lawrence,
mercy is a passion.
With me, it is merely good manners.
You may judge which motive
is the more reliable."

From "Lawrence of Arabia" (1962)

Βασικός στόχος του παιδαγωγού είναι να μυήσει τους μαθητές στον ορθολογισμό, να τους μάθει να αναλύουν, να επεξεργάζονται και βάσει της λογικής τους να συμπεραίνουν. Όχι, το παραπάνω δεν πράττεται για να τους δειχθεί ο "επιστημονικός" τρόπος αντίληψης, αλλά γιατί το χρέος του παιδαγωγού είναι να διαπλάθει ανθρώπους ικανούς να διακρίνουν το χρηστό από το άχρηστο.

Κάποιος θα το ονόμαζε αυτό ηθική, αλλά στην ηθική απλά μιμούμαστε δεν έχουμε συνάγει γιατί το ένα είναι καλό και το άλλο κακό. Ο ηθικός δεν λειτουργεί με το διότι και το άρα, αλλά με το πρέπει.
Αντίθετα στην ορθολογιστική προσέγγιση όλα υποτάσσονται στην αιτιολόγηση.

Η αιτιολόγηση στον ορθολογιστή από κάποιο σημείο και μετά αφομοιώνεται τόσο που γίνεται αυτόματη όπως η αναπνοή, αυτή την μετάλλαξη αρέσκομαι να την ονομάζω αισθητική. Στην αισθητική η επεξεργασία πλέον γίνεται με "υποσυνείδητο" τρόπο, ο λόγος πλέον λειτουργεί χωρίς να τον επικαλεστούμε. Προσοχή η αισθητική δεν είναι άλογη και βαθιά παγιωμένη στον κάτοχό της συνήθεια, όπως είναι η ηθική, αλλά μια δυναμική διαδικασία που αναλύει συνέχεια δεδομένα και προσαρμόζεται σε αυτά.

Ο αείμνηστος δάσκαλός Ν.Β. υποστήριζε: "Ο ορθολογιστής είναι ηθικός άνθρωπος." εννοώντας μάλλον σωστός-καλός άνθρωπος, ωστόσο έτσι άθελά του ισοπέδωνε την δια επιλογής "καλοσύνη" του ορθολογιστή με την ενοχική του ηθικού. Πώς, όμως, μια πράξη ορθή πεπραγμένη βάσει του ήθους δίνει αξία στον άνθρωπο, όταν αυτός απλά ακολουθεί μια συνήθεια; Και αντίθετα πώς ένας άνθρωπος έλλογος θα μπορούσε να επικαλεστεί ποτέ τη συνήθεια για να αμβλύνει τις ευθύνες από τα συνεπάγεται του λάθους του;


Labels:

Sunday, May 20, 2007

Αποστακτηρίου διάλογος

Χ.: Οι ιδέες δεν σκοτώνονται με σφαίρες,

g.: αλλά με άρτο και θέαμα.

Ελέχθησαν κατά την πόση κρητικής τσικουδιάς.

Labels:

Tuesday, May 08, 2007

ταραραρα

Οι γόνοι των πράξεών είναι δραματουργικές ατέλειες που ελίσσονται για να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Aλλάζουν προσωπεία καυχώμενες πως παραμένουν πάντα οι ίδιες. Σαλτιμπάγκοι επί σκηνής που σε κάθε τους ψέμα ακούγεται ένα κουδουνάκι. Μορφάζουν στον καθρέπτη. Τρέμουν για το είδωλο της μορφής που σχηματίζεται στα βλέμματα των περαστικών.

Χτύπος καρδιάς, εκπνοή και με μία τούμπα μπροστά από τη αυλαία.

Όχι δεν είμαι εδώ για να ευχαριστώ. Είμαι εδώ γιατί έτυχε, γιατί κάτι ξεκίνησε χωρίς λόγο και συνεχίζει να κυλά. Σκοπός 0. Με λένε μέλλον.

Κουδουνάκι. Δύο τούμπες βαθιά εισπνοή.

Εντάξει με λένε πόνο. Όχι μην παρεξηγήσετε με την καλή έννοια είναι ο πόνος. Πόνος σημαίνει είμαι ζωντανός. Σημαίνει αισθάνομαι. Σημαίνει έργο. Σημαίνει ζωή. Ο πόνος είναι το παν.

Κουδουνάκι. Εμπρόσθια χειροκυβίστηση με ανάποδο τελικό σάλτο. Υπόκλιση.

Ο πόνος είναι ο γεννήτορας του γέλιου. Το γέλιο είναι ο γεννήτορας του κόσμου. Ο πρώτος ήχος στον κόσμο ήταν ένα χαχανητό.

Κουδουνάκι. Ανάποδη χειροκυβίστηση. Πλατύ χαμόγελο.

Ο πρώτος ήχος στον κόσμο ήταν ένα μουγκρητό ηδονής. Έτσι αρχίζουν όλα. Μετά γίνονται τραγούδι που μεταπηδά από στόμα σε στόμα σαν δύο γλώσσες χαϊδευτούν.

Σιωπή. Η αυλαία σηκώνεται.


Υ.Γ.: Η αναζήτηση νοήματος στο παρόν κείμενο δεν έχει νόημα.
Κουδουνάκι.

Labels: ,

Thursday, March 29, 2007

Περί χαρακτήρα.


Ο όμορφος χαρακτήρας δεν είναι προνόμιο των «καλών» ανθρώπων. Ένας καλός άνθρωπος μπορεί να είναι αδιάφορος ακόμα και αντιπαθής. Η ομορφιά ενός χαρακτήρα έγκειται στην αρμονία του, στο πως τα επιμέρους γνωρίσματα του έχουν συνδυαστεί μεταξύ τους, στις συμμετρίες και στις ασυμμετρίες τους. Μοιάζει ο χαρακτήρας να είναι προϊόν μιας μαθηματικής κατασκευής, που αν προστεθεί το γεγονός ότι ο καθένας μας τον μορφοποιεί καθημερινά φαίνεται να ακολουθεί μια δυναμική αλγοριθμική διεργασία. Είναι αξιοσημείωτο ότι κανείς δεν επεξεργάζεται συνειδητά τον χαρακτήρα του με μαθηματικό τρόπο, η μαθηματική διαδικασία υποβόσκει στον καθένα μας. Η διαδικασία αυτή ομοιάζει με τη διαδικασία που ακολουθεί ένας ζωγράφος καθώς εξελίσσει τον πίνακά του, όπου οι αναλογίες και η γεωμετρία καθορίζουν την καλαισθησία του τελικού αποτελέσματος, αλλά ο καλλιτέχνης συνήθως αγνοεί τη διεργασία καθαυτή.


Labels: