Monday, August 28, 2006

Περί φόβων και μαχών.

Τι συμβαίνει μέσα μου φίλε;

Γιατί πονώ; Γιατί δειλιάζω;

Γιατί η ψυχή μου σκούζει;

Γιατί μόνο την τρέλα μου κρατώ;

Γιατί το γέλιο μου έχω κάνει αρχηγό;

Γιατί με σέρνω σε μονοπάτια φοβισμένα;

Γιατί δε βρίσκω δρόμο μέσα από εδώ;


Όχι, φίλε μου, αγκαλιά δε ζητάω, απλά μια σκουντιά.

~~ο~~

Προσπαθώ να θυμίσω στον εαυτό μου κάτι που τον τελευταίο καιρό συνέχεια λησμονώ. Πρέπει πάντα να μάχεσαι με όλη σου την ψυχή ως το τέλος. Επειδή, όμως, η ζωή είναι ένα συνεχές παιχνίδι πρέπει να παλεύεις και μετά από αυτό που πιστεύεις για τέλος. Τα δόντια να τα έχεις σφιγμένα, όχι από σύσπαση θυμού ή πόνου, αλλά γιατί γελάς. Όλα είναι μια συνεχής πάλη και εξαρτάται μόνο από εσένα αν θα πετάξεις την λευκή πετσέτα.

~~ο~~

Ποτέ μη λησμονήσεις φίλε μου ότι στη ζωή ο μεγαλύτερος αντίπαλος σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.


Enjoy the ride.

Labels:

2 Comments:

Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Είμαι τόσο μικροσκοπική για να σε σπρώξω γαμώτο... :{

Tue Aug 29, 01:06:00 PM 2006  
Blogger Ilaira said...

Ελά να σκουντήσουμε όλοι μαζί μήπως καταφέρουμε κάτι. Αυτό που θές ν'απλώσεις το χέρι και να το πάρεις. Οσο για τον αντίπαλο εαυτό σου να τον προσέχεις και να τον αγαπάς, για να μην στη φέρει. Διότι αν στη φέρει ο εαυτός σου - όπως καλά γνωρίζεις- στενέβουν τα περάσματα.

Wed Aug 30, 10:03:00 AM 2006  

Post a Comment

<< Home