Tuesday, June 06, 2006

6$

Το ξεπούλημα.


Ο Νικόλας περίμενε τη σειρά του στην εθνική τράπεζα. Το Λενάκι του έφευγε σε 2 μέρες για διδακτορικό πάνω στη διοίκηση τραπεζών στην Αμερική και ήθελε να της κάνει ένα δωράκι. «120$» είχε σκεφτεί, «να αγοράσει κάτι μόλις φτάσει εκ μέρους μου». Εξάλλου τα δολάρια, που είχε στην τράπεζα, τα είχε βγάλει ένα καλοκαίρι πριν λίγα χρόνια κάνοντας τον διερμηνέα σε βάρος των κοινών τους διακοπών, η Λενιώ ήταν γυναίκα με κατανόηση.

Ακόμα την θυμόταν με το γαλάζιο της πουλόβερ, να περιμένει αγχωμένο πρωτάκι στη σχολή για να μπει στο εργαστήριο όπου δίδασκε αυτός, ήταν η πρώτη του χρονιά ως μεταπτυχιακός. Η Λενιώ, όμως, στη συνέχεια έκανε τη σωστή κίνηση, παράτησε τη φυσική μετά το πτυχίο και το γύρισε στα οικονομικά. Ίσως επειδή είχε ήδη δει την δική του πορεία, δύο χρόνια ένα άχρηστο μεταπτυχιακό και ένα διδακτορικό που δε θα τελείωνε ποτέ. Αυτή τον είχε πείσει να παρατήσει τα περί «ιδανικών» και να πιάσει δουλειά σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, «με την ιδεολογία δε φτιάχνεις οικογένεια», του είχε πει. Για εκείνη κατάπιε το ιδανικό της δημόσιας δωρεάν παιδείας και το μεγάλο του λόγο «κάλιο σκουπιδιάρης, παρά συνένοχος στην παραπαιδεία». Για εκείνη διέκοψε το διδακτορικό του στη μέση και έφυγε για στρατό. Το Λενάκι του τον περίμενε, είχε τελειώσει ένα μεταπτυχιακό στα οικονομικά και ετοιμαζόταν για έξω. Τώρα ήταν η σειρά του να περιμένει, να πιάσει την καλή στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα.


Η ληστεία των 6$.


Να, με αυτά και με αυτά ήρθε η σειρά του. Έδωσε τη ταυτότητά του και το βιβλιάριο του συναλλάγματος στον ταμία.
«120$ παρακαλώ», του είπε ευγενικά.
Υπογραφές με όλα τα τυπικά και να ’τος με 120$, να ανοίγει το βιβλιάριο και να κοκαλώνει.

«Τα 6$ γιατί μου αφαιρέθηκαν;», κατάφερε να ρωτήσει ψιλοσαστισμένος.

«Για αγορά συναλλάγματος», απάντησε εντελώς φυσικά ο ταμίας νεύοντας στον επόμενο πελάτη.

«Μα εγώ είχα καταθέσει δολάρια και τώρα κάνω ανάληψη αυτών που είχα καταθέσει.» ψέλλισε ο Νικόλας ακόμα μη κατανοώντας. «Παλιά ήταν αλλιώς…»

«Ναι, παλιά η εθνική ήταν κρατική, τώρα είναι Α.Ε., πολλά θα αλλάξουν…», συμπλήρωσε ο ταμίας χαμογελώντας χαιρέκακα.

«Αυτό είναι ανήθικο, αυτό είναι ληστεία.» άρχισε να εκρήγνυται ο Νικόλας.

«Μα πώς κάνεις έτσι για 6$ άνθρωπέ μου, πες πως κέρασες ένα καφέ.» παρενέβη ο πελάτης που περίμενε πίσω του σπρώχνοντας τον ταυτόχρονα για να μπει μπροστά στον γκισέ να εξυπηρετηθεί.

«Είναι θέμα αρχής και όχι των 6$», τον ανέκοψε ο Νικόλας γρυλίζοντας, με ένα βλέμμα που έκανα τον ηλικιωμένο πελάτη να οπισθοδρομήσει δύο βήματα.

«Αλλά είναι και τα 6$», σκέφτηκε από μέσα του, «6$ είναι 6 ευρώ, 6 ευρώ καθαρά είναι μία ώρα διδασκαλίας στο φροντιστήριο, για 6 ευρώ την ώρα έχω ξεπουληθεί, 6 ευρώ είναι 20 λεπτά ιδιαίτερων, 20 λεπτά να ιδρώνω εξηγώντας πάνω από ένα πιτσιρίκι που σκαλίζει την μύτη του, 6 ευρώ καθαρών παίρνω στα ΤΕΕ για να μου σπάνε το ηθικό τα παγερά αδιάφορα βλέμματά τους.»

«Για λίγες δραχμές η μάνα μου περπάταγε τεράστιες αποστάσεις, αντί να παίρνει λεωφορείο, ώστε να ορθοποδήσουμε μετά το «κανόνι» και την αυτοκτονία του πατέρα μου. Για να γλιτώσουμε λίγες δραχμές με έστελνε να βρίσκω ψωμί διατίμησης. Τρώγαμε μόνο ψωμί και γάλα για μήνες. Για εκατό δραχμές που έχασα με άφησε για ώρες έξω, 7 χρονών παιδί, για να τις βρω. Για δεκάρες που ’πέφταν από τις ξέχειλες τσέπες των συμμαθητών μου πέρναγα τα διαλείμματα σκυφτός στην αυλή του δημοτικού ψάχνοντας κανα ψιλό για να αμβλύνω την πείνα μου.»

«Όχι, 6$ δουλεμένα δε θα μου τα κλέψουν με το έτσι θέλω.» φώναξε και τα μάτια του μοιάζαν με δύο πυρωμένα κάρβουνα.

«Υπάρχει κάποιο πρόβλημα», τον πλησίασε ένας σακακομένος με μουστάκι, «παρακαλώ, είμαι ο διευθυντής του καταστήματος.»

«Η τράπεζα σας, το σύστημά σας, μου έκλεψε 6$.»

«Θα σας παρακαλούσα να μην εκφράζεστε έτσι, την τράπεζα την έχω σαν μάνα μου.»


Το ξέσπασμα


Ξάφνου το σύστημα απέκτησε πρόσωπο, ένα πρόσωπο με μουστάκι, όλη η αγανάκτηση του που είχε καταπιεστεί όλα αυτά τα χρόνια συγκεντρώθηκε στις γροθιές του Νικόλα. Η πρώτη του γροθιά βρήκε το σύστημα στο στομάχι και το λύγισε, η δεύτερη το βρήκε στο πρόσωπό και το ξάπλωσε. Ο Νικόλας πλέον είχε καβαλήσει το σύστημα και έλιωνε το πρόσωπό του με τις δύο γροθιές του. Λυσσαλέα χαρά τον είχε κυριέψει, αίσθημα απόκοσμο, μια βαθιά ηδονή. Μα καθώς έριχνε ξανά με το αριστερό του νόμισε πως είδε από κάτω του το πρόσωπό του, όχι της Λενιώς ήταν και η δεξιά του γροθιά έμεινε να αιωρείται, καθώς μια σκέψη διέτρεξε τις συνάψεις του αριστερού λοβού του.

Έμεινε να χάσκει για 3 δεύτερα, μετά ξέσπασε σε τρελά γέλια, έως ότου ένοιωσε κάτι να τσακίζει το σβέρκο του. Η αίσθηση κράτησε 0.2 δεύτερα, μετά όλα έγιναν σκοτεινά.

Labels: ,

4 Comments:

Blogger Thrass said...

Φαντάζομαι πως δε θα σε σοκάρω, όταν σου πω ότι το κείμενο μ' αρέσει :)
Αλλά είναι δικό του λάθος, ε; Ελπίζω να συμφωνείς, μόνος του τα έμπλεξε έτσι. Όχι ότι δεν το κάνουμε όλοι μας..

Wed Jun 07, 12:51:00 AM 2006  
Blogger selana said...

Σοβαρά, για εκείνη τα έκανε όλα αυτά;

Wed Jun 07, 03:18:00 AM 2006  
Blogger Ilaira said...

Θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες!

«Η Λενιώ ήταν γυναίκα με κατανόηση»-Ήταν?
«Για εκείνη κατάπιε το ιδανικό...»- Για εκείνη?
« Για εκείνη διέκοψε το διδακτορικό...»-Για εκείνη?

Μήπως η Λενιώ δεν ήθελε θυσίες? Μήπως δεν ήθελε να χρεωθεί τις προσωπικές επιλογές του Νικόλα? Μήπως είναι θέμα αρχής να κατανοείς εσύ τον εαυτό σου, να φροντίζεις για την ικανοποίηση των αναγκών σου και να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου ή να αναγνωρίζεις το λάθος σου, πριν ζητήσεις την κατανόηση της Λενιώς και της κάθε Λενιώς? Μήπως εν τέλει την είχε απογοητεύσει ο Νικόλας και με το που θα έφευγε στο εξωτερικό θα έβρισκε την τέλεια αφορμή για να χωρίσουν?

Ζητώ συγγνώμη που καταλαμβάνω το χώρο σου GGL, αλλά είμαι σίγουρη πως περίμενες την αντίδρασή μου.

Είναι θέμα αρχής να είσαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάς. Και θέλει κότσια να μπορείς να στήνεις τον εαυτό σου στον τοίχο, όχι για να τον αυτομαστιγώσεις (αυτό είναι το εύκολο της υπόθεσης) ούτε για να τον δικαιώσεις (αυτό αρχή της επιβίωσης), αλλά για να τον κατανοήσεις. Να του πεις «Τα έκανες σκατά, άλλα χαλάλι σου. Από εδώ και μπρος φρόντισε να μην ξανακάνεις τις ίδιες ...»

Τα σέβη μου.

Wed Jun 07, 09:29:00 AM 2006  
Blogger ggl said...

Thrass,
είχα σκεφτεί να βάλω το «Ζεϊμπέκικο του Νίκου» του Σαββόπουλου για υπόκρουση ακολουθώντας τη δική σου τεχνοτροπία, αλλά θα τα έκανε όλα προφανή πιστεύω.

Το τραγούδι του Νιόνιου ήταν και ο λόγος που επέλεξα ως όνομα το Νικόλας.

Και τώρα όλοι σας,
Thrass, Selana, Ilaira, o Νικόλας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του, αυτό δε σημαίνει ότι το βάρος τους δεν τον πλάκωνε. Το λάθος, λοιπόν, ήταν όντως δικό του, καθώς υποτίμησε τις συνέπειες που θα είχαν οι επιλογές του στις δικές του εσωτερικές ισορροπίες. Στα σταυροδρόμια της ζωής λίγες φορές γνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό για εμάς, τις περισσότερες επιλέγουμε το πιο περπατημένο.

Selana, Ilaira
είναι ένα γεγονός ότι κάνουμε θυσίες για κάποιους, ότι αυτοί μπορεί καν να μη μας το ζητούν είναι επίσης ένα γεγονός. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου έρχεται να εκθέσω τον λόγο που γίνονται θυσίες στο σκάκι. Στο σκάκι, λοιπόν, θυσιάζεις κάτι πολύτιμο για να αποκτήσεις ένα πλεονέκτημα, κάνεις τις θυσίες με έναν απώτερο στόχο, ο οποίος για να είναι επιτυχημένη η θυσία πρέπει να γείρει το παιχνίδι καταλυτικά υπέρ σου. Ανάλογα είναι και στη ζωή, μπορεί να θυσιάσεις πολύτιμα πράγματα ώστε να κερδίσεις κάτι πιο πολύτιμο, την αγάπη κάποιας λόγου χάρη, πιστεύοντας ότι το παιχνίδι της ζωής θα γείρει έτσι υπέρ σου. Οι θυσίες, ωστόσο, δε μας βγαίνουν πάντα και βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Εν τέλει, για τις θυσίες δεν έχουμε να κατηγορήσουμε κανέναν άλλον παρά τον εαυτό μας, άσχετα που αυτές έγιναν για χάρη κάποιου άλλου ή στη προκειμένη περίπτωση άλλης.

Ilaira,
ο Νικόλας λίγο πριν το τέλος αντιλαμβάνεται κι αυτός κάποια πράγματα για αυτό γελάει. Τα περισσότερα από όσα ρωτάς θεωρώ ότι είναι καλύτερο να συζητηθούν με μια μπύρα στο χέρι κατ’ ιδίαν, χωρίς αχρείαστες συγγνώμες.

Πάντως φαίνεται να σας άγγιξε μόνο το ένα επίπεδο του κειμένου, το διαπροσωπικό και ο καθένας, όπως είναι λογικό, το ερμήνευσε ανάλογα με τα δικά του βιώματα.

Wed Jun 07, 01:12:00 PM 2006  

Post a Comment

<< Home