Χαζοαπορίες

Γιατί οι δυνάμεις καταστολείς τις τελευταίες μέρες έχουν κάνει πολύ αισθητή την παρουσία τους στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί οι δυνάμεις αυτές, εφόσον ήταν και είναι διαθέσιμες δεν εστάλησαν ή στέλνονται να καταστείλουν κάτι άλλο πλην ανθρώπων; Στο πάνω κάτω με το χέρι δεν είναι εξειδικευμένες; Με ένα κλαδί στο χέρι και μια μικροεστία μπροστά τους δε θα ήταν πιο χρήσιμες; Γιατί λοιπόν στέκονται με μια φραπεδιά στο χέρι περίλυπα βαριεστημένες και για να σπάσουν την ανία αναγκάζονται να παίζουν πού και πού κυνηγητό με τους Εξαρχειώτες; Γιατί να μην θαυμάσουμε τα ηρωικά παιδιά των ΜΑΤ με προτεταμένες τις ασπίδες τους σε μη μολότοφ φλόγες;

Στις 19.00 λοιπον σήμερα

Η τέχνη της υποκριτικής οικολογίας(updated)

-1-

Ο Δήμος Δάφνης αποφασίζει να βάλει κάδους ανακύκλησης χάρτου. Κάποιοι αποφασίζουν πως θα τιμήσουν την κίνηση αυτή του Δήμου και αρχίζουν να συσσωρεύουν το ανακυκλώσιμο χαρτί και να διανύουν ένα κομμάτι δρόμο παραπάνω. Πολλές φορές ο κοντινός κάδος είναι γεμάτος οπότε ο δρόμος γίνεται λίγο μακρύτερος, κάτι που γεμίζει τους κάποιους με χαρά αφού σημαίνει πως συμμετέχει ενεργά και άλλος κόσμος. Ο Δήμος στην τρελή χαρά μάλλον συγχέει τους ανακυκλωτές δημότες του με προσκόπους και αποφασίζει να τους διασκεδάσει με το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. Οι κάδοι συνεχώς μετακινούνται και μερικοί είναι τόσο καλά κρυμμένοι που εξαφανίζονται. Αλλά ο δημότης-πρόσκοπος πρέπει να καταλάβει, στο σημείο αυτό, ότι ο Δήμος ανησυχεί για την κοινωνικοποίησή του και λιγοστεύει τους κάδους έτσι ώστε άτομα με τις ίδιες ανησυχίες να έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να συναντηθούν και να ανταλλάξουν ενδεχομένως τηλέφωνα. Ώσπου τελευταία ο Δήμος εξαφάνισε τελείως τους κάδους και μείναμε με τα χαρτιά στο χέρι μη ξέροντας τι να τα κάνουμε. Μήπως ο Δήμος μπορεί να δώσει μια υπόδειξη πώς παίζεται αυτό το καινούργιο παιχνίδι;

-2-

Μετά την καταστροφή του εθνικού δρυμού της Πάρνηθας ξεχύθηκαν ΠΑ.ΜΕ., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Κ.Ο.Ε. κ.ά. με αφίσες να ευαισθητοποιήσουν οικολογικά τον κόσμο. Ωραία οι αφίσες αναρτήθηκαν, ο κόσμος ενημερώθηκε, τώρα πότε ο καλός ο Κνίτης, Δικτυάς ή ό,τι άλλο μέλος των ευαισθητοποιημένων κομμάτων θα ξεχυθεί στο δρόμο να μαζέψει τις αφίσες, και ενδεχομένως κανα Ριζοσπάστη, Αυγή, Εποχή, να κάνει καμιά ανακύκληση; Ή η οικολογική συνείδηση σταματά στην πάρλα της ενημέρωσης, μετά έχει σειρά η παραλία και τα φεστιβάλ;

-3-

Σύμφωνα με την κυβέρνηση το πάρκο του Ελληνικού πρέπει να αυτοχρηματοδοτηθεί, αλλιώς δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, για αυτό μέρος του παλιού αεροδρομίου πρέπει να δοθεί για οικοπεδοποίηση. Γεννιέται λοιπόν η απορία, μήπως όταν θα αναδασώνεται ο δρυμός της Πάρνηθας θα δοθεί μέρος του σε οικολογικά ευαισθητοποιημένους ιδιώτες για να αυτοχρηματοδοτηθεί και αυτό το έργο;


Υ.Γ. : Υπήρχε και τέταρτη παράγραφο για τον Δήμο Αργυρούπολης, αλλά τελικά οι κάδοι ανακύκλησης (η αιτία της μομφής) βγήκαν μαζί με το post στη δημοσιά. Οπότε αντί της επικριτικής παραγράφου ένα ζήτω για τον δήμο.

Ακατάληπτο No3 (Albert's cut)

Από τη "κομμουνιστική" Κίνα ως την καπιταλιστική Βραζιλία αλυσίδες άρχισαν να ξανακούγονται σε μαζική και συστηματική κλίμακα. Και αν νομίζετε ότι είναι εξωτικά τα μέρη αυτά, θυμηθείτε τις αλλοδαπές που εκδίδονται φυλακισμένες σε διαμερίσματα δίπλα σας ή τους εργάτες που στέλνονται από εκεί που ήρθαν σαν έρθει η ώρα να πληρωθούν. Αχ, πόσο μου αρέσει η δυναμική της ελεύθερης αγοράς. Αδημονώ για την ώρα που ένα σετάκι αλυσίδων θα τυλίγει και τα δικά μας πόδια. Άντε λοιπόν και στα δικά μας.

Ο θείος Αλβέρτος πριν από 58 χρόνια είχα αναρωτηθεί "Why Socialism?" και αν αντικαταστήσετε στο κείμενο το "pure capitalism" με το νεοφιλελευθερισμός είναι up to date. Εμμέσως χρωστώ την ανακάλυψη αυτού του κειμένου στον κύριο lazopolis.

Ακατάληπτο No2

Βρίσκομαι σε χώρο του δημοσίου, μας κλείνουν τον κλιματισμό για εξοικονόμηση ενέργειας και μας στέλνουν σπίτι. Μου δημιουργείται η εξής απορία, σε ένα γραφείο που στεγάζει 4 άτομα λειτουργεί 1 κλιματιστικό, όταν όλα αυτά τα άτομα πάνε σπίτι πόσα κλιματιστικά θα λειτουργήσουν; Μια χοντρική εκτίμηση είναι τουλάχιστον 4. Άρα εξοικονομούμαι ενέργεια κλείνοντας ένα κλιματιστικό και ανοίγοντας 4;

Μήπως αντί να στέλνουμε τους εργαζόμενους σπίτι θα έπρεπε αντ' αυτού να τους αφήνουμε να παραμένουν στον χώρο εργασίας μέχρι αργά; Και εν γένει μήπως θα έπρεπε να συγκεντρώνουμε όσους περισσότερους σε δημόσιους κλιματιζόμενους χώρους και όχι να τους διασπείρουμε;

Αμεροληψία (updated)

Όταν εμποδίζεις μια αντιτιθεμένη φωνή να εκφραστεί κερδίζεις;
Αν ήσουν στη δική της θέση πώς θα το ονόμαζες;
Ποία τα όρια της αυτοάμυνας και της κατάχρησης εξουσίας;
Και εσείς γιατί επικροτείτε;

Σημασία δεν έχει η πειθώ αλλά η πόλωση.

Όταν πρωτάκουσα αυτήν την φράση ενοχλήθηκα ιδιαίτερα, το μήνυμα της για τον ανεγκέφαλο τρόπο εξέλιξης των κοινωνιών με δυσαρεστούσε. Αυτό που ουσιαστικά έλεγε είναι ότι η επιχειρηματολογία συμβάλει ελάχιστα για να κινηθούν οι πολίτες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, αυτό που καθορίζει την στάση τους είναι οι καταστάσεις υπό τις οποίες τίθενται οι άνθρωποι και οι οποίες τους αναγκάζουν εκ των πραγμάτων να λάβουν θέση. Δυστυχώς η ιστορία φαίνεται να προτιμά να κινείται ανεγκέφαλα.

Παράδειγμα ανεγκέφαλης κίνησης είναι τα τεκταινόμενα στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης λόγω ενός νομοσχεδίου μεταρρύθμισης το οποίο υπό άλλες συνθήκες απλά μόνο με ένα ειρωνικό μειδίαμα θα το προσπερνούσα . Ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης έχει παραλύσει εδώ και 9 μήνες ουσιαστικά. Η μόνη δικαιολογημένη κατά εμέ περίοδος παράλυσης είναι μέχρι 31/1/07, εκτός αν θέλουμε να διαμαρτυρόμαστε με τον παρόντα τρόπο μέχρι τον καιρό της αναθεώρησης. Το προτεινόμενο και τελικά ψηφισθέν νομοσχέδιο από μόνο του είναι αστεία αιτία.

Αδυνατώ να καταλάβω πώς ένα νομοσχέδιο το οποίο έχει:

• κάποια θετικά, όπως την κατάργηση των ποικίλων "εκλεκτόρων" στην ψήφιση των διοικούντων στα τριτοβάθμια ιδρύματα, την δυνατότητα επιλογής συγγράμματος και τον εμπλουτισμό των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών με ειδική κρατική χρηματοδότηση.
• μερικά γελοία, όπως την εισαγωγή γραμματέα-manager για να βολευτούν κάποια "δικά τους" παιδιά και την άνευ λόγου αναγωγή των αιωνίων φοιτητών σε μείζων ζήτημα.
• και κάποια απλά επικίνδυνα σημεία λόγω ασάφειας ή προχειρότητας, όπως το περί ασύλου, όπου ένας παράξενος ορισμός αφήνει να πλανάται κάπως αόριστα το τι θεωρείται χώρος ασύλου και τι όχι, ή το φοβερό "σοβιετικού προτύπου" τετραετές αναπτυξιακό πρόγραμμα των τριτοβάθμιων ιδρυμάτων, το οποίο θα βασίζεται σε ετήσιους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα εξαρτάται από τις άγνωστες ψηφοθηρικές διαθέσεις των κυβερνήσεων για τον αριθμό των εισακτέων. Το τελευταίο απαράδεκτο πραγματοποιείται τη τελευταία δεκαετία τουλάχιστον χωρίς να λαμβάνουν οι κυβερνήσεις υπόψη τους ότι οι υποδομές των ιδρυμάτων αδυνατούν να δεχτούν τον όλο και αυξανόμενο αριθμό εισακτέων καθώς δεν υποστηρίζονται ανάλογα σε οικονομικό επίπεδο.
  

αλλά εν γένει είναι ένα τίποτα, καταφέρνει να γεννήσει τέτοιες αντιδράσεις. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι η πόλωση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που τα πράγματα έχουν αποκτήσει μια δυναμική πέραν της λογικής.

Το παράδοξο είναι ότι οι μεγάλες ρίξεις στην κοινωνική εξέλιξη προέρχονται ακριβώς από τέτοιες άνευ ουσίας αφορμές. Ίσως οι εξεγερθέντες του σήμερα να προκαλέσουν εντέλει μια θετική και χρήσιμη αλλαγή στον χώρο της τριτοβάθμιας, ίσως...

ellada 2007 (Email του Αναστασίου Δημήτριου)

Κατ' αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την επόμενη Γ.Σ ., αφού θα είμαι εν αναμονή του δικαστηρίου.

Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι εγώ δεν ανήκω κάπου.

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα) στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις, αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ' τα δάχτυλα μας και να προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία. Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον εαυτό του, και έπειτα στους συνανθρώπους του.

Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα 48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα που υπάρχει στη γωνία Μ.Βρετανία και Βας. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και αιτίας. Ήμουν από τους λίγους τυχερούς που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα απορώ πως την γλύτωσα. Δεν κατάφερα να ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο, μας κύκλωσαν περί τους 100 και παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις ψεκάσει 10 φορές με AROXOL, συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με δείρουν. Οι ατάκες των αστυνομικών συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα πρέπει να είστε». Πέρα από την ασφυξία λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ. αστυνομικοί. Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους, και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς. Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα «γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο. Μία κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε γαμήσουμε και από πάνω». Με έβαλαν στην κλούβα και περιέργως δεν μου πέρασαν χειροπέδες. Χειροπέδες έβαλαν στους μισούς από εμάς και στους περισσότερους τις έβγαλαν στην κλούβα. Σε μερικά παιδιά τις άφησαν, έτσι για τιμωρία. Μέσα στην κλούβα είχαμε ένα παιδί με ανοιγμένο κεφάλι, μία κοπέλα με σκισμένο φρύδι, ένα παιδί με σπασμένη μύτη, έναν άλλο με μισή μπλούζα και χέρι που σχεδόν δεν κούναγε (ρήξη μυών πίσω απ' τον καρπό), ένα κάρο παιδιά με μελανιές και καρούμπαλα και άλλους που πιθανότατα ξεχνάω. Ζητάγαμε επίμονα γιατρό και φωνάζαμε συνέχεια (αφού ξέραμε ότι δεν είχαμε κάνει τίποτα απολύτως) και ρωτάγαμε γιατί μας είχαν μαζέψει. Προφανώς δεν υπήρχε απάντηση, και προφανώς ούτε γιατρός. Μάλιστα ένας «άνδρας των ΜΑΤ» φόρεσε και την αντιασφυξιογόνο του(!!!) μέσα στην κλούβα, προφανώς για να μας φοβίσει. Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα) φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε γιατί μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11ο όροφο, τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο χάος που επικρατούσε. Στον 11ο μας πέταξαν σ' ένα διάδρομο και άρχισε η διαδικασία του πολέμου των νεύρων.
(Ατάκα ασφαλΉτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω).
Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα (περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20 περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από πάνω μας για να μας σπάσουν τανεύρα. Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των άλλων. Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά. Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν. Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που είναι παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας τρομοκρατούσαν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση» (έτσι έλεγε το χαρτί). Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο για απλή προσαγωγή, και η εντολή σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο και ανήκουστο. Οι κατηγορία, για 45 (οι 4 νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα?

«Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο
όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα. Κατά την σύλληψη του άφησε στο έδαφος 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ, 2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ, 1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, 1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ, 1 ΠΑΛΟΥΚΙ, ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ».

Του τέστην, αφήσαμε κάτω 90 αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45 σφεντόνες, και υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες. Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ' αυτές τις αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η καταδίκη. Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν, εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα. Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα). Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές είχαν κλείσει. Φαί δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ champion κρουασάν από το κυλικείο, στις 2 το βράδυ. Μαζέψαμε όλοι μαζί τα λεφτά και πήγαν 2 παιδιά από εμάς συνοδεία 6 αστυνομικών (έπιασαν την Αλ κάιντα οι μαλάκες) να τα φέρουν. 35 παιδιά ήταν από Θες/νίκη, όπως φαντάζεστε κανείς δεν έχει φάει κάτι ιδιαίτερο μες τη μέρα. Αντιστοιχούσαν για 19 ώρες, 2,5 κρουασάν στον καθένα και 1/15 του πακέτου των τσακίρης τσίπς. Νερό απ' τον ψύκτη και απουσία χαρτιού υγείας. Κοιμηθήκαμε στον διάδρομο αυτό που είχε και γραφεία, ακουμπώντας με τον απέναντι μας τα γόνατά μας που ήταν λυγισμένα για να χωρέσουμε. Συνέχεια πέρναγαν οι ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε, και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να μην κοιμόμαστε. Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το απόγευμα που μας πήγαν τελικά. Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα, ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω). Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα προλαβαίναμε το αυτόφωρο. Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο), ο οποίος πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ' αυτόν. Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον 6ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που μέναμε δεν είχαμε παράθυρα). Η αλληλεγγύη βοηθά πραγματικά πολύ και είναι ανεξάρτητη κομματικών φραγμών. Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας και μας μετέφεραν συνοδεία 25 ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες. Οι κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να παίρνεις αέρα. Δεν ξέρω καν πόσοι αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα οι μαλάκες). Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την τριήμερη αναβολή που δικαιούται οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να ετοιμάσει την απολογία του. Η μόνη περίπτωση να μην σε αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής. Διακόπτουν λοιπόν αι «αδιάβλητοι» δικασταί για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά από 50!!!!!!!!!

Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη, τρεμάμενη φωνή:

«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν τις πράξεις που έκαναν, και άρα εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»

Ο γελοίος λοιπόν αυτός άνθρωπος δεν δίστασε και δεν ντράπηκε να μας καταδικάσει σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και παραδειγματική τιμωρία μας επειδή συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι αυτός ο παπάρας (και συγχωρήστε το μένος παρακαλώ) πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από πολύ ψηλά. Οι δικηγόροι έπεσαν απ' τα σύννεφα και άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά τους, και μέσα από μία αστεία και υποτιμητική για την υποτιθέμενη «δημοκρατία» μας διαδικασία, που κράτησε δυόμιση ώρες, έπεισαν το τριμελές πλημμελειοδικείο ναι πλειοψηφήσει (!!!!!!!!! και όχι ομόφωνα) να διατάξει την άρση της κράτησης μας. Η αξιότιμη πρόεδρος, θεωρούσε ότι έπρεπε να φύγουν μόνο οι τραυματίες, πρόταση χωρίς καμία δικονομική λογική. Τελικά κρατήθηκε ένα παιδί, ο Κώστας, που δεν ήταν φοιτητής και άρα ανήκε σε πιο ευαίσθητη κοινωνική μερίδα, και δεν είχε αυτή τη «νεφελώδη» ασυλία της ιδιότητας του φοιτητή που χαρακτήριζε τους υπόλοιπους. Γι' αυτό και παρόλο που τον έπιασαν μαζί με μας του φόρτωσαν και απόπειρα σωματικής βλάβης σε συγκεκριμένο αστυνομικό. Τα παιδία που φορτώθηκαν με τα κακουργήματα εξετάζονταν ξεχωριστά, και έμειναν προφανώς μέσα σε συνθήκες χειρότερες απ' τις δικές μας. Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν στις 12. Πήγαμε να μπούμε στην αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4 αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν παρατεταγμένα ΜΑΤ. Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι μπάτσοι και οι δικαστές δεν τους άφησαν να μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50 αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους?????? Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι μαλάκες. Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ' έξω, οι δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ αργά τη δικογραφία. Και λίγο πριν κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε από τον διάδρομο φωνές και φασαρία. Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο». Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ, ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε εξ' επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος λιποθύμησε και έγινε μπλε, έτρεξαν κάποιοι να τον βοηθήσουν, κάποιες άλλες μανάδες έπεσαν στα σκαλιά της εισόδου του δικαστηρίου, γενικά φοβερή αναταραχή. Δεν ξέρω άλλες λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο Ελλαδιστάν όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα μικροαναταραχές.

Θα περάσει η τρομοκρατία? Πρέπει όλοι μας να αναρωτηθούμε, και να μην απαντήσουμε επιπόλαια όχι. Γιατί αν δεν θέλουμε να περάσει, απαιτούνται πολλά περισσότερα από αυτά που κάνουμε, και το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η κοντόφθαλμη τρομολαγνεία που χαρακτηρίζει την πραγματικά χαμένη (και όχι αναβεβλημένη) εξεταστική. Το πρόβλημα μάλλον είναι αρκετά πιο ευρύ, και ελπίζω να μπορέσουν να το δουν αρκετοί άνθρωποι. Ας αναρωτηθούμε λίγο για το πανεπιστήμιο που υπερασπίζουμε και για την κοινωνία που ζούμε γενικότερα, τώρα που έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι οποιοσδήποτε από εσάς στην θέση μου. Ας αναρωτηθούμε λίγο για την «δημοκρατία» μας. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να αναλάβει δράση ανάλογα με το πώς
εκείνος θεωρεί σωστό, και όχι μόνο στα πλαίσια μίας παράταξης. Σας παρακαλώ να είστε δυναμικοί την Πέμπτη, αλλά και κάθε μέρα. Εγώ λόγω της κρατικής τρομοκρατίας δεν μπορώ να έρθω στην πορεία, για να μην επιβαρύνω την θέση μου, και με μία έννοια, η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που ήθελε. Και μην ξεχνάτε ότι ακόμα 11 φοιτητές και ένας εργαζόμενος βαρύνονται με χειρότερες κατηγορίες απ' τις δικές μου, και μόνο από τύχη δεν μου φόρτωσαν και εμένα τις ίδιες. Οι 12 αυτοί άνθρωποι χρειάζονται την συμπαράσταση όλων μας.

Οι δικηγόροι άρχισαν να λένε ότι τέτοια φαινόμενα έχουν να δουν από τη χούντα.
Σας καλώ να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα από τα παραπάνω, και ελπίζω να μην ήμουν κουραστικός.

Α. Δ., Μηχ. Η/Υ κ' Πληρ.
Πολυτεχνείο Πατρών

Άρθρο 16.

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι έχουν διαβάσει περί του άρθρου, αλλά ελάχιστοι το ίδιο το άρθρο.

Ερημώνει η επαρχία

[...] οι αρχές οδηγήθηκαν στους δύο κτηνοτρόφους από τη μαρτυρία του ανθρώπου που ειδοποίησε τον πατέρα και τον γιο πως οι πέντε κυνηγοί βρίσκονταν στο κτήμα τους.

Πέρα από τους θύτες, τα θύματα (ήταν και 5, όχι κανά δύο απλώς - ακριβή παραγωγή) και τους συγγενείς των θυμάτων δεν υπάρχει υποκριτικό προσωπικό στην επαρχία για να καλυφθούν πλήρως οι υπόλοιποι ρόλοι. Είναι αναγκαίο επομένως κάποιοι ρόλοι να παίζονται από το ίδιο άτομο - μιας και η χρήση παιδιών αν και δοκιμασμένη λύση πάλιωσε λίγο πλέον. Εκφράζονται φόβοι ότι λόγω ελλείψεων σύντομα σε κάποιες περιπτώσεις θύτης, θύμα και συγγενείς του θύματος θα είναι το ίδιο άτομο.

Απορία νομικής φύσης στο θέμα «Αντίσταση κατά της αρχής».

Έχει ο απλός πολίτης δικαίωμα στην αυτοάμυνα όταν μια αρχή εκτρέπεται ή είναι υποχρεωμένος δια νόμου να υπομένει την άσκηση σωματικής βίας; Υπάρχει νομολογία πάνω στο θέμα, υπάρχουν δεδικασμένα; Έχει νομικά μεγαλύτερη βαρύτητα ο λόγος ενός οργάνου ασφαλείας σε ένα δικαστήριο από αυτόν του απλού πολίτη;

9 με 9

περίπου με το στιλ του oldboy

Μετά την θέσπιση και την εξάπλωση των νέων μέτρων στάθμευσης στο κέντρο της Αθήνας κάτι άλλαξε στην πόλη. Σίγουρα δεν ήταν το κυκλοφοριακό που λύθηκε: τα αμάξια ακόμα περισσότερα από τους ανθρώπους, οι υπερήλικες οδηγοί περισσότεροι από τους κάπως ενεργητικούς και οι νευρικοί περισσότεροι από τους αργοπορημένους. Αλλά η αλλαγή ήταν σαφής.

Πλέον κανείς από τους κατοίκους του κέντρου δεν κοιμόταν μετά τις 9 το πρωί - είχαν όλοι ξυπνήσει νωρίτερα για να ξεπαρκάρουν τα αυτοκίνητά τους και να πάνε στις δουλειές τους. Μη μπορώντας να βρουν θέση να τα αφήσουν μετά από τις 9 επέλεξαν τη μόνη διέξοδο: να είναι στο πόδι ή μάλλον στο γκάζι από τις 8:59. Λίγο πιο άυπνοι, λίγο πιο αξύριστοι (ή άβαφτες αντίστοιχα), λίγο πιο εκνευρισμένοι, λίγο πιο ευέξαπτοι, το έκαναν γιατί άλλο; Για να γλιτώσουν την κλήση φυσικά, το γερανό, τη μέγιστη αναστάτωση, τον υπέρτατο εξευτελισμό. Και σιγά σιγά τα ξενύχτια έφθιναν (πλην Σαββάτου μιας και την Κυριακή δεν ισχύει το μέτρο), τα πράγματα έμπαιναν σε μια σειρά, όλοι ξυπνούσαν για να μην πάρουν κλήση και παρεμπιπτόντως για να δουλέψουν, η παραγωγικότητα αυξάνοταν και η οικονομία άνθιζε. Και το βράδυ κατά τις 9 μετά το σχόλασμα άρχιζε η απόλαυση του να ψάχνεις να βρεις μια θέση - κι ας είναι και ενα χιλιόμετρο από την πόρτα σου - για την οποία όμως θα είσαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πέσει πρόστιμο.

H ζωή είχε βελτιωθεί καταφανώς δικαιώνοντας έτσι πλήρως την πλειονότητα των πνευμάτων αντιλογίας που στοίχειωναν αυτή την πόλη και τα οποία από τότε που ζούσαν ακόμα διερρύγνυαν τα κουρελιασμένα ιμάτια τους ότι ακόμα και να λυνόταν το κυκλοφοριακό δε θα είχε και τόσο σημασία μιας και η αιτία της κατάρας μας είναι άλλη (το κράτος, οι ξένοι, το κακό μας το κεφάλι, κλπ).

Τώρα που καταλάγιασε η σκόνη…

…θυμήθηκα ότι επί Σουφλιά συμπληρώσαμε ερωτηματολόγια ως μαθητές για το τι θα θέλαμε να διδασκόμαστε. Από τα ερωτηματολόγια αυτά προέκυπτε καθαρά ότι η νεολαία τότε ζητούσε τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής από το γυμνάσιο, αλλά και τη δημιουργία μαθήματος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Το πρώτο πραγματοποιήθηκε, αλλά το δεύτερο θεωρήθηκε μάλλον ως ανωριμότητα εκ μέρους των μαθητών και έμεινε ως αίτημα στα ερωτηματολόγια.

Μετά από μια δεκαετία και κάτι σκέφτομαι ότι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ήταν το πιο ουσιαστικό αίτημά μας τότε. Η κοινωνία τρέχει πολύ πιο γρήγορα από ότι θα ήθελαν οι «ώριμοι». Τα παιδιά «διαπαιδαγωγούνται» από μόνα τους και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι τα έχουν μάθει αλλιώς από ότι θα θέλαμε. Αντί να μάθουμε τα παιδιά τι είναι πέος, τι είναι αιδοίο, τι είναι η σεξουαλική πράξη, τους ζαλίζουμε στο μάθημα με φύλλα συκής και το μήλο της Εύας, ενώ η ζωή τους ζητάει άλλα.

Όχι, η λύση δεν είναι η περιχαράκωση της γνώσης, αλλά η σωστή ενημέρωση. Δε νομίζω ότι η θρησκευτική διδαχή που γεμίζει ανθρώπους με τύψεις για τις ορμές τους είναι η υγιής απάντηση. Το να μάθουν όμως το σώμα τους και το σώμα του αντίθετου φύλλου είναι η απάντηση, και δε νομίζω ότι αυτό μπορεί να αφήνεται στο εμπόριο του σεξ να το αναλάβει, το σχολείο πρέπει να καταστεί υπεύθυνο. Το να διδαχθούν σε σχολεία τρόπους κοινωνικής συμπεριφοράς συμπεριλαμβάνει την εκμάθηση δημιουργίας ερωτικών σχέσεων και είναι κάτι που απαντά στις ανάγκες των μαθητών.

Το σχολείο εν κατακλείδι δεν είναι μόνο για να προσφέρει «επιστημονική» γνώση, είναι και ο χώρος που θα έπρεπε να διαμορφώνονται οι προσωπικότητες των ανθρώπων. Και η ερωτική μας διάσταση είναι πολύ σημαντικό κομμάτι μας.

Τα παιδιά των βαρβάρων.

Πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι, αρχιερείς στο άβατο του δικαιώματος στην ενημέρωση, πράττουν ανθρωποθυσίες και όταν τους ζητούνται εξηγήσεις αποποιούνται ευθύνες κράζοντας χρησμούς που έβγαλαν από τα σπλάχνα των θυμάτων τους. Δε φταίνε αυτοί που οι θεοί δίνουν τους χρησμούς τους στα σπλάχνα των ανθρώπων. Εξάλλου μη λησμονείτε, βλάσφημοι, η ανθρωποθυσία γίνεται για το καλό όλων μας.

Ίσως κάποτε τους δούμε με βουρκωμένα μάτια να υπερασπίζονται το δικαίωμα στην ενημέρωση βγάζοντας χρησμούς από τα σπλάχνα των παιδιών τους. Ίσως η «Ματαιοδοξία», η αγαπημένη θεά όλων μας, τους φωτίσει τον δρόμο προς αυτή την απόλυτη θυσία.

Και εμείς οι επίγονοι των βαρβάρων, οι ίδιοι μας πρόγονοι βαρβάρων, ίσως δούμε κάποια στιγμή να καθρεπτίζεται το πραγματικό μας πρόσωπο στα πρόσωπα των αρχιερέων μας. Εμείς οι αδρανείς, βλέποντας να γίνονται οι ζωές των διπλανών μας βορά του ιερατείου της ενημέρωσης, μπορεί να συλλάβουμε κάποια στιγμή τα ίδια μας τα λάγνα χέρια να ωθούν τους συνανθρώπους μας στους βωμούς, να καταλάβουμε ότι η χαρά του ιερέα είναι ίδια με τη δικιά μας χαρά, ότι αυτός πράττει απλά αυτό που εμείς αδυνατούμε να παραδεχτούμε.

Ναι, λοιπόν, ο πολιτισμός μας είναι μια επίφαση, είναι τα καλοπλυμένα χέρια ενός φονιά.

Αναισθησία.

Δεν ξέρω τι με σοκάρει πλέον περισσότερο οι αυτοκαταστροφικοί καταληψίες ή ο βιασμός [1, 2, 3] μετά παρακολουθήσεως. Μαθητές βιάζουν το μέλλον τους καθώς και τη συμμαθήτριά τους, ενώ άλλες κοπέλες όχι μόνο παρακολουθούν αλλά και καταγράφουν.

Η κατάληψη σχολείου είναι μέσω βίαιο και στρέφεται κυρίως εναντίον σου, κάτι σαν να αυτομαστιγώνεσαι σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Δε διαφωνώ με την κατάληψη ως μέσο άσκησης πίεσης, διαφωνώ με τη συχνότητα χρησιμοποίησης του. Η παιδεία σκίζει τις σάρκες της πολύ τακτικά πλέον για να έχει η διαμαρτυρία της αυτή τον πρέποντα αντίκτυπο στην κοινωνία. Η κοινωνία ως θεατής συνηθίζει, το στομάχι της δεν ανακατεύεται πια στην όψη της ματωμένης σάρκας, εκπαιδεύεται στο να μη συμπάσχει.

Ίσως έτσι εκπαιδεύουμε τους νέους ανθρώπους να μη σέβονται τον εαυτό τους. Ίσως τους εκπαιδεύουμε στο να μη σέβονται και τους άλλους. Όλα μπορεί να γίνονται και να καταγράφονται. Αν μπορείς να κάνεις κακό στον εαυτό σου τι σε εμποδίζει να κάνεις κακό στους άλλους; Αν ανέχεσαι την αυτοκαταστροφή σου, τι θα σε βγάλει από την απάθεια για τα δεινά των άλλων;

Δε με ενόχλησαν ιδιαίτερα τα βιντεάκια εφήβων να ερωτοτροπούν, ίσως γιατί το θεωρώ "φυσικό" για την ηλικία τους. Η συνουσία στην όποια μορφή της είναι κάτι το φυσιολογικό αρκεί όλοι οι συμμετέχοντες να το κάνουν οικειοθελώς. Η κατάληψη όμως σώματος ενός άλλου ανθρώπου χωρίς τη συγκατάθεσή του είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τη συνουσία, είναι πράξη ακραίως βίαια που δείχνει παντελή έλλειψη σεβασμού προς αυτόν. Μου είναι αδιανόητο πως μπορείς να κάτσεις να παρακολουθήσεις κάποιον συνάνθρωπό σου, στου οποίου τη θέση κάλλιστα θα μπορούσες να είχες βρεθεί, να υπόκειται σε μια τέτοια αποτρόπαια πράξη και όχι μόνο να μην προσπαθήσεις να την εμποδίσεις, αλλά και να έχεις την ψυχραιμία να την καταγράψεις επιδοκιμάζοντας.

Αλλά ίσως όλα εντέλει καταναλώνονται.

Μια μέρα όπως όλες οι άλλες.

Μια στάση λεωφορείου. Μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Δίπλα μου ένα γυναικείο σκιάχτρο. Όχι, δεν είναι άσχημη, απλά λιωμένη από την ουσία. Το λευκό της κολάν με το εφαρμοστό της μπλουζάκι θα προσέλκυαν βλέμματα κάποτε, αλλά τώρα είναι θέαμα αλλοπρόσαλλο.

Μπροστά μας η λεωφόρος. Τρεις λωρίδες συνεχούς κυκλοφορίας. Το σκιάχτρο ταλαντεύεται στην άκρη του πεζοδρομίου παραδομένο στον παλμό που υπαγορεύει η ουσία στις φλέβες της. Κρατιέμαι μερικά βήματα μακριά της, αρκετά κοντά, όμως, ώστε να απλώσω το αριστερό μου χέρι να τη συγκρατήσω, αν χρειαστεί.

«Έι, εσύ!»

Το βλέμμα μου πάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Εκεί ένας νέος χαμογελαστός. Η λευκότητα των δοντιών του αντιτίθεται στα σκοτεινά του χρώματα.

«Έι, εσύ!»

Επαναλαμβάνει και το σκιάχτρο γυρίζει προς την φωνή.

«Έλα εδώ.»

Το σκιάχτρο αρχίζει να κινείται. Όχι προς τα εμπρός, αλλά προς τα πίσω. Η αλλαγή της κλίσης του κεφαλιού την έκανε να χάσει την ισορροπία της. Το χέρι μου αγκυλώνει, ο νους αρνείται να δώσει εντολή και το σκιάχτρο πλέον προχωράει μπρος, την ώρα που βλέπω το λεωφορείο μου να έρχεται. Η φωνή καλεί ακατάπαυστα και το σκιάχτρο ακολουθεί. Με θυμώνει τόσο ο ενδοιασμός μου, όσο το λευκό χαμόγελο από απέναντι. Το λεωφορείο προσπαθεί να την αποφύγει και αυτή χορεύει στον ρυθμό της. Βήματα μπρος, βήματα πίσω.

"Φοβάμαι να παρέμβω. Δεν ξέρω πως θα αντιδράσει. "
"Και είναι ο φόβος μου ισάξιος με μια ζωή;"

Το λεωφορείο την προσπερνάει και ανοίγει τις πόρτες.

"Όχι, δεν είμαι υπεύθυνος για αυτήν, είμαι υπεύθυνος για τις δουλειές μου."

Ανεβαίνω στο λεωφορείο. Η άκρη του ματιού μου την βλέπει να χορεύει μαζί με άλλα οχήματα. Βήματα μπρος, βήματα πίσω. Ακούω το χαμόγελο να ψιθυρίζει:

«Δειλέ.»

Και λίγο ιδεολογία.

Συμπαράσταση στην απεργούσα εκπαιδευτική κοινότητα.

Περί γκρίνιας

(ή Σοβαροφανείς φιλοσοφίες κι αυτοσαρκασμοί)

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν δύο είδη γκρίνιας. Το ένα μοιάζει περισσότερο με τη μεμψιμοιρία που πολλοί προσάπτουν στους Έλληνες. Έχει να κάνει με την στάση ότι τα πράγματα δε θα πάνε κατ' ευχήν στο μέλλον ή ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Η γκρίνια αυτή μπορεί να έχει είτε ως αιτία είτε ως αποτέλεσμα την παραίτηση και την έλλειψη δραστηριοποίησης. Παρόλη την απαισιοδοξία αυτής της στάσης, έχει και ένα 'ενεργητικό' στοιχείο. Αυτό είναι ότι για να γκρινιάξεις (με αυτό το τρόπο) πρέπει να πάρεις την πρωτοβουλία να το κάνεις. Είτε από δική σου σκέψη είτε κατόπιν ερωτήσεως άλλου, 'διαλέγεις' να υιοθετήσεις αυτή τη στάση.

Υπάρχει και το άλλο είδος όμως το οποίο είναι πιο λανθάνον και καθημερινό ίσως. Ενώ το πρώτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά βούληση (και συνειδητά ίσως από ένα σημείο και μετά), το δεύτερο είδος έχει την ιδιότητα ότι προκύπτει σε μια κουβέντα ή ακόμα και σε ένα απλό καθημερινό σχόλιο έξω από συγκεκριμένη συζήτηση, χωρίς να το καταλάβουμε. Απλά εκεί που μας δίνεται (και συχνά περνάει απαρατήρητη) η επιλογή μεταξύ του να δούμε μια κατάσταση με ενθαρρυντικό ή εποικοδομητικό τρόπο (αυτό που κάποιος άλλος θα έλεγε 'τη θετική πλευρά') και του να την αντιμετωπίσουμε με στάση που φθείρει έστω ελάχιστα εμάς ή κάποιον άλλο (η 'αρνητική πλευρά'), εμείς διαλέγουμε το δεύτερο. Σχεδόν τίποτα δε βλέπουμε να συμβαίνει ως αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές. Συχνά μάλιστα τέτοια σχόλια περνάνε απαρατήρητα - χρειάζεται να κατοικούν ικανές ποσότητες ζωντανής ευαισθησίας ή και υπερευαισθησίας μέσα στον ομιλητή ή τον ακροατή για να γίνουν αντιληπτά. Αλλά πότε-πότε ένα τέτοιο σχόλιο μας αγγίζει ξώφαλτσα και αφήνει το ελάχιστο κουραστικό στίγμα του πάνω μας. Τέτοια περιστάτικα δεν άπτονται σημαντικών ζητημάτων - γιατί αυτά τα σκεφτόμαστε διεξοδικότερα - αλλά μάλλον καθημερινά θέματα που τα χειριζόμαστε περίπου αψήφιστα. Ίσως γιατί δεν μπορούμε να έχουμε το νου μας μόνιμα στα πάντα. Πιστεύω πάντως ότι συνολικά (και χωρίς να υπάρχει τρόπος να εξακριβωθεί αυτό) αν τις περισσότερες φορές που έχουμε αφεθεί ρέπουμε να επιβαρυνθούμε με την γκρίνια αυτού του είδους (ή αντίστοιχα να δεχθούμε την χαλαρότητα της απέναντι όχθης της) αυτό γίνεται αντιληπτό τελικά. Και λίγο-λίγο αφήνει τη σφραγίδα του στο ίχνος που αφήνουμε πίσω μας.

ΥΓ Δεν ξέρω αν είναι προφανές αλλά παράλληλα με τη συγγραφή αυτού του κειμένου διάβαζα και τη Δίκη που έδινε μια εφημερίδα κάποιες βδομάδες πριν.

Η επαιτεία.

Αναζήτηση εργασίας.

Τηλεφωνώ στην Ευελπίδων για μια προκήρυξη θέσεων εργασίας. Κυριολεκτικά με το «Καλημέρα σας.» με ανακόπτει μια κοφτή επιτακτική γυναικεία φωνή «Την ερώτησή σας παρακαλώ.». Προτού καταφέρω να ολοκληρώσω το τι θέλω να ρωτήσω, η γυναικεία φωνή με έχει διακόψει με την ίδια φράση και τον ίδιο τόνο άλλες δύο φορές. Στην τρίτη με πιάνουν τα γέλια, καθώς τη φαντάζομαι λοχία να μου φωνάζει «Move it! Move it! » όπως σε ένα στρατιώτη. Με το που μου απαντά την ερώτηση, μου το κλείνει κατάμουτρα, χωρίς να περιμένει αν έχω ακόμα κάποια απορία, χωρίς ένα «Γεια σας».

Αν και λίγο απογοητευμένος δεν καταθέτω τα όπλα και τηλεφωνώ στον Ευαγγελισμό για μία αναμενόμενη προκήρυξη θέσεων. Λέω ένα γρήγορο καλημέρα και ρίχνω εν τάχη την ερώτηση μη τη πάθω όπως προηγουμένως. Εισπράττω ένα απόλυτο και εκνευρισμένο γυναικείο «Όχι, όχι, όχι» και μένω. Η γυναίκα από την άλλη μεριά της γραμμής ίσως να αισθάνθηκε τύψεις για την απάντησή της, διότι με σχετικά πιο ήπιο τόνο την ακούω να απολογείται: «Μας παίρνουν όλη την ώρα για να ρωτήσουν για τις θέσεις αυτές…». Λες και η δουλειά της ως γραμματέας δεν εμπεριέχει την υποχρέωση αυτή.

Μετά το τέλος του τηλεφωνήματος πάει το μυαλό μου στον Δ, ο οποίος πήγε και «μίλησε» σε ένα γνωστό του, στον οποίο είχα καταθέσει βιογραφικό για μια θέση εργασίας. Παρά την καλή του πρόθεση εμένα μου δημιουργήθηκε ένας κόμπος στο στομάχι και δε μπόρεσα να του πω «ευχαριστώ». Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έμοιαζε να επαιτούσα.

Η είσπραξη χρωστούμενων.

Στον Δ είχα δουλέψει αρκετές φορές όταν ήμουν φοιτητής. Κάθε Παρασκευή εξορμούσαμε να μαζέψουμε τα χρωστούμενα από τα μαγαζιά που τις προηγούμενες μέρες μοιράζαμε την πραμάτεια μας. Ο χάρτης της Αττικής ήταν χωρισμένος σε τομείς και ο καθένας μας είχε τον τομέα του από όπου θα μάζευε τα οφειλόμενα. Ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα σαν επαίτης, όσο παράλογο να ακούγεται. Ο στόμφος των περισσότερων μαγαζάτορων δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας για το ποιος ήταν ο έχων την ισχύ. Την ισχύ την είχαν αυτοί και άμα «γούσταραν» έδιναν τα χρωστούμενα και άμα όχι είχες κάνει απλά την βόλτα σου.

Σιγά σιγά μαθαίνεις να καταπίνεις «συμπεριφορές», διότι δεν είσαι το αφεντικό και δε γίνεται να χαλάς τη βιτρίνα του καταστήματος. Κάποιες στιγμές, όμως, μου ξέφευγε ένα ευγενικό, αλλά αγριεμένο, «Ορίστε;!» και έβλεπες κόκορες να γίνονται κότες. Αλλά μέχρι εκεί γιατί ως βιτρίνα δεν πρέπει να ξεχνιέσαι, γέρνεις τους ώμους σου και σαν επαίτης απλώνεις το χέρι για τα χρωστούμενα.

Άρθρο 23, παράγραφος 1:

«Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργία»

Από την διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα συμπεραίνω, ίσως αφελώς, ότι η κοινωνία οφείλει μια θέση εργασίας στον καθένα μας. Αλλά η «πραγματικότητα» μου έχει μάθει ότι για ό,τι δικαιούσαι πρέπει να επαιτείς. Πρέπει;

Έτσι για να μαθαίνουμε ή απλά να θυμώμαστε…

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ