Fermi, Pasta, Ulam and a Mysterious Lady

Είναι μερικές φορές
που ψάχνεις
για επιστημονικά άρθρα
και πέφτεις
σε ωραίες ανθρώπινες
ιστορίες.

Συρμού λόγος

Δυο σκελετοί εισήλθαν στον συρμό. Του ενός η ματιά καρφώθηκε σε ένα καθιστό ροδαλό ιερέα.

"Πω ρε μαυρίλα πρωί πρωί." αναφώνησε.

Τα δύο λιωμένα κορμιά σύρθηκαν και κάθισαν έναντι του μαυροφόρου. Οι ειρωνικές αναφορές των χρηστών για τα ράσα διανθίστηκαν και εγώ δεν μπορούσα να μη μειδιάσω στην ιδέα του ότι ο παρόντας θάνατος περιπαίζει τη μέλλουσα ζωή.

Κατανυκτικός καιρός

Το πρωινό έρχεται με πένθιμες καμπάνες, η κατάλληλη υπόκρουση για τον ουρανό με τα βαριά φαιόσκουρα σύννεφα που αφήνουν μεγάλες ξέρες γαλανού ανάμεσά τους. Υπάρχει μια μυσταγωγία στο σημερινό καιρό. Μια μυσταγωγία που διαπερνά το δέρμα, που ποτίζει το συναίσθημα μέσα από τις ενεδρεύουσες ριπές ανέμου που χτυπούν τα σώματα στις στροφές των δρόμων και τον ήλιο που αρκείται να ζεσταίνει διακριτικά τα πρόσωπα. Σε άλλους καιρούς θα έλεγαν ότι τη μέρα τούτη τα θεία μετέχουν στα ανθρώπινα, στις μέρες μας το ονομάζουμε απλή σύμπτωση. Ό,τι και να είναι, ο καιρός αυτός θα ήταν ταιριαστός για την κοίμηση ενός πνευματικού ηγέτη, αν ο αποχωρών, μέσω λόγου και πράξεων, δεν είχε δείξει ότι επιθυμούσε να είναι ηγέτης σωμάτων και όχι ψυχών.

Περί αξίας

Μου λες "η αξία του ατόμου έχει σημασία εκεί όπου έχουν ανάγκη την παραγωγικότητά του, εκεί όπου δεν την έχουν ανάγκη, αξία έχει μόνο το μέσο". Σε κοιτώ και γελώ σαν κάθε φορά που διηθώ την πραγματικότητα για να την κάμω ψευδαίσθηση.

Κάλαντα μαζικής κατανάλωσης

Ξυπνάς 06.00 χτυπάς το ημερήσιο εισιτήριο και ορμάς στους συρμούς. Αν είσαι οργανωμένος έχεις κιθάρες, αρμόνια, αν είσαι ερασιτέχνης το ταπεινό σου τρίγωνο και αν είσαι τεμπελάκος ένα κασετόφωνο. Ό,τι και να κρατάς, όπως και να τραγουδάς, δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να αφήσεις να σε φάει ο ανταγωνισμός. Τι και αν έχουνε κιθάρες και φωνές αγγέλων και εσύ ακούγεσαι σαν ο διάολος που κλαίει τα παιδιά του, θα περνάς αργά και αποφασιστικά από μπροστά τους περιμένοντας το τάλαντό σου, μην δείξεις βαριεστημάρα, απογοήτευση, να τους κοιτάς απαιτώντας την αμοιβή σου. Στο τέλος της ημέρας θα έχεις λεφτά να αγοράσεις το playstation σου και θα έχεις ακόμα να χαρτζιλικώσεις τους γονείς σου αλαφρώνοντας τους από τη δόση του μηνός. Βέβαια αν στροφάρεις λίγο και σε ενδιαφέρει το οικονομικό μέλλον σου έχεις πάρει το πολύτιμο μάθημα ότι η επαιτεία ως προσφορά υπηρεσιών είναι εξαιρετικά προσοδοφόρα.

140 ΠΟΛΥΓΩΝΟ – ΓΛΥΦΑΔΑ

Ωραία και λοιπόν τι; Τι ενδιαφέρον έχει μια λεωφορειακή γραμμή;

Είναι ένα σχολείο. Τουλάχιστον, για εμένα είναι. Με καθημερινή παρακολούθηση που κυμαίνεται μεταξύ των 45 λεπτών και της 1,5 ώρας ανάλογα την κίνηση.

Στο λεωφορείο αυτό είδα για πρώτη φορά προ λίγων μηνών «συμπαθητική» κοπέλα να κάνει καμάκι όχι σε έναν αλλά σε δύο άντρες και μάλιστα ο δεύτερος να είναι μπροστά στη φάση με τον πρώτο. Μέχρι τότε είχα μόνο ακουστά το φαινόμενο και διατηρούσα επιφυλάξεις, όταν το είδα έγινα believer, ωσότου πριν από μερικές βδομάδες γίνω και παθών.

Στο λεωφορείο αυτό άκουσα για πρώτη φορά 60χρονη γυναίκα να λέει σε μια διαμάχη της με ένα συνομήλικό της περί ενός ανοιχτού παραθύρου «Θα το πω στον οδηγό», έμαθα από μια Ρωσίδα «ορθόδοξη» ότι οι άνθρωποι περισσότερο συσχετίζουν πλέον τον δικέφαλο αετό με την ΑΕΚ παρά με το Βυζάντιο.

Στο 140 διαφωτίζομαι από γυναίκες διαφόρων ηλικιών μέσω των συζητήσεών τους πάνω σε θέματα που ποτέ δε θα με απασχολούσαν. Μαθαίνω από το πώς βολεύει τις γυναίκες να φοράνε τα εσώρουχα, τι δηλαδή πρέπει να έχει και τι όχι, ποια χρώματα προτιμάν στα εσώρουχά τους. Που έχει φτηνά και in ρούχα. Το νόημα που έχει το μπλουζάκι.

Όχι, δε θέλω να κρυφακούω, συνήθως προτιμώ να απορροφώμαι σε ένα βιβλίο ή στις σκέψεις μου, αλλά ο έξω κόσμος λειτουργεί πολλές φορές στη διαπασών και είναι αδύνατο να τον αγνοήσεις.

Είναι ο χώρος που καταλαβαίνω τη ροή του χρόνου.

Η ελαχιστοποίηση των ρούχων στη γυναικεία ένδυση σου λέει πότε αρχίζει το καλοκαίρι και όταν η σάρκα αρχίζει να καλύπτεται πλησιάζει το φθινόπωρο.

Τα αγχωμένα βλέμματα των νέων που ρουφούν τις σημειώσεις προδίδουν τις εξεταστικές περιόδους.

Είναι ο χώρος που αντιλαμβάνομαι και μαθαίνω τους μικρόκοσμους των συνανθρώπων μου.

Με τις φλέβες μου να πάλλονται.

Με το "New Dawn Fades" στη διαπασών να ξεσχίζει τον αέρα γύρω μου, ορμώ στη στροφή. Ξεχνώ ό,τι είμαι, ό,τι ποθώ, δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο ο αέρας που σχίζω και χαράζει το πρόσωπό μου. Τα μάτια καθάρια, υγρά και εγώ ορμώ να τυλιχτώ στις φλόγες. Πίσω από τα αυτιά μου νιώθω τις φλέβες μου να πάλλονται και εσύ ρωτάς τι σημαίνουν όλα αυτά για εσένα. Σε ρωτώ και εγώ, γιατί όταν είμαι ευτυχισμένος ο λύκος βρυχάται μέσα μου έτοιμος να κατασπαράξει; Γιατί αποζητώ την καταστροφή για ό,τι με κόπο και σύνεση χτίστηκε; Γιατί όταν το συναίσθημα με έχει κατακλύσει νιώθω τον πάγο να ξεχειλίζει από το βλέμμα μου; Ποιος παραλογισμός με τραβά να σαρκάσω, να πληγώσω ό,τι αγαπώ; Και πριν με πάρει η στροφή στέκομαι και σε κοιτώ. Βλέπω την αντανάκλαση μου στο πρόσωπό σου να μου χαμογελά με την ίδια ειρωνεία που νιώθω σχηματισμένη στα δικά μου χείλη. Και τότε ο λύκος χάνεται και το χαμόγελο γίνεται αγκαλιά, αγκαλιά ικανή να χωρέσεις ολάκερη μέσα.

Ακατάληπτο No2

Βρίσκομαι σε χώρο του δημοσίου, μας κλείνουν τον κλιματισμό για εξοικονόμηση ενέργειας και μας στέλνουν σπίτι. Μου δημιουργείται η εξής απορία, σε ένα γραφείο που στεγάζει 4 άτομα λειτουργεί 1 κλιματιστικό, όταν όλα αυτά τα άτομα πάνε σπίτι πόσα κλιματιστικά θα λειτουργήσουν; Μια χοντρική εκτίμηση είναι τουλάχιστον 4. Άρα εξοικονομούμαι ενέργεια κλείνοντας ένα κλιματιστικό και ανοίγοντας 4;

Μήπως αντί να στέλνουμε τους εργαζόμενους σπίτι θα έπρεπε αντ' αυτού να τους αφήνουμε να παραμένουν στον χώρο εργασίας μέχρι αργά; Και εν γένει μήπως θα έπρεπε να συγκεντρώνουμε όσους περισσότερους σε δημόσιους κλιματιζόμενους χώρους και όχι να τους διασπείρουμε;

Οδηγός καθημερινής αστικής καλοπέρασης.

Λατρεύω σαν ξεκινώ την μέρα μου να στέκομαι αριστερά στις κυλιόμενες σκάλες. Είναι το ίδιο απογειωτικό με το να στέκομαι ακριβώς μπροστά στην πόρτα κοιτώντας σας ενοχλημένα σαν θέλετε να αποβιβαστείτε. Χώνομαι μέσα προτού βγείτε, σας σκουντώ, σας πατώ και το καλύτερο απ' όλα σας χώνω τα δάχτυλά μου στα παΐδια. Και αν νομίζετε πως θα καθίσετε πριν από εμένα, γελιέστε, γιατί εμποδίζω το πέρασμα σας με το σώμα μου ενώ χτυπώ το εισιτήριο. Όταν μου ζητάτε ευγενικά το αυτονόητο αντικρούω τσαμπουκαλεμένα, γιατί αν είχατε δίκιο θα το διεκδικούσατε και εσείς με τσαμπουκά. Και εν κατακλείδι επειδή μου βρωμάτε και δε σας αντέχω, παίρνω καλύτερα το αυτοκίνητό μου, όπως και εσείς εξάλλου. Σαν μποτιλιάρουμε τους δρόμους και κορέσουμε τον αέρα με καυσαέρια, μου έρχεται κραυγή με αχαλίνωτη ορμή: Ναι, ναι, έτσι γουστάρω, έτσι, να ακούω τα φρένα μας να τρίζουν.

Τριαντάφυλλο.

Ένα τριαντάφυλλο κόπηκε το σούρουπο.
Το κεφάλι του βυθίστηκε προς την άσφαλτο.
Στη στάση αγαλλίασε κοιτάζοντας προς την δύση.
Κειτόμενο σε κάθισμα του λεωφορείου,
αφέθηκε στον παφλασμό των ποικίλων γλωσσών ,
μα στο μετρό δεν είχε σημασία ποίας γλώσσας
ήταν η κάτοχος του βλέμματος που το αγκάλιαζε.
Όλα τα βλέμματα αποζητούσαν το ίδιο,
λίγο από την ομορφιά του συμβολισμού του.
Αισθάνθηκε σαν να ερωτοτροπεί με όλες.
Ένιωσε πως έπρεπε να χαροποιήσει την καθεμία.
Ένοχο αποζητούσε να κρυφτεί.
Ψιθυρίζοντας: "Προορίζομαι μόνο για μία.",
κάθε φορά που οι γυναικείες ματιές το ξετρύπωναν.
Και εντέλει δόθηκε στη λάθος μία.

Υ.Γ.: Ποίο είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα;

Πρώτων βημάτων αγανάκτηση

PC: Biiipp, Biippp Error
g. : #@%$#$^#$!!!

Μπορεί να μου εξηγηθεί γιατί μέχρι να εξοικειωθείς με τις procedure, διάρκειας συνήθως 5 min, στον υπολογιστή πρέπει να έχεις ξοδέψει 5-8 ώρες (αν είσαι τυχερός) αναζητώντας πληροφορίες, δοκιμάζοντας, επανακινώντας, αποτυγχάνοντας και βρίζοντας;

Με αφορμή τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο του Tomcat και της JSP.

Σαββατόβραδο στο Σύνταγμα.

Στο Σύνταγμα, στην εκβολή της Ερμού, 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα περιμένω το 790. Τελευταία λόγω εργασίας με εξυπηρετεί πάρα πολύ αυτή η γραμμή. Δεν έχω φτάσει με κακή διάθεση, βασικά στην κοσμάρα μου είμαι βυθισμένος, αλλά αυτή η κοσμοσυρροή γύρω μου με απαγκιστρώνει. Ένας 16χρονος με ακμή και μαλλί Bon Jovi στα 80' με ρωτά για το λεωφορείο. Οι απαντήσεις μου λες και βγαίνουν από αυτόματο τηλεφωνητή. Μου την σπάει ο μικρός γιατί με αναγκάζει να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο.

Η κίτρινη φυλή κάνει πάρτι. Ταξί άτακτα σταθμευμένα φορτώνουν συνέχεια κόσμο και φεύγουν σαν αρπακτικά που ξεκόβουν ένα κομμάτι από το θήραμα και την κάνουν γρήγορα για να μην την μοιραστούν με τα άλλα. Αλλά εδώ το θήραμα είναι πρόθυμο, φλερτάρει με το αρπακτικό, του χώνεται κάτω από τα δόντια και το παρακαλεί.

Ο κόσμος ποικίλει από νεο-punk με εξαιρετικά χαμηλοκάβαλα παντελόνια που κρέμονται από ζώνες με καρφιά, μέχρι ώριμες μεσοαστές με ταγέρ. Το γεμάτο απορία ψιθύρισμα: "Όλοι αυτοί ταξί περιμένουν;"ενός ταγέρ, στο κουστούμι σύντροφό της, το αναγνωρίζω ακόμα και αν συνήθως δεν μπορώ να διαβάσω χείλη. Όλοι μοιάζουν απόκοσμοι, υπερβολικά στολισμένοι, σαν μια κοινωνία σε παρακμή, κάτι σαν Λουδοβίκεια αυλή.

Ο μισανθρωπισμός με κυριεύει, με άνεση θα πήγαινα να σπάσω τα φώτα της cabriolet BMW, που σταθμεύει στη στάση του λεωφορείου παράνομα μαζί με τα ταξί, και με τυφλώνει με τα εξωφρενικά δυνατά alarm της. Ίσως και τα μούτρα του μπούλη οδηγού της, που γαμάει τον αμφιβληστροειδή μου για να πάρει εγκαίρως την κυριακάτικη φυλλάδα του. Αλλά είμαι μαλθακός και βρίσκω άμεσα δικαιολογίες για τη cabriolet και τον ιδιοκτήτη της. Σκέφτομαι ότι ίσως δεν ξέρει για τα alarm του και ότι κάποτε έπαιρνα και εγώ την κυριακάτικη φυλλάδα μου Σάββατο βράδυ. Ευτυχώς η αποκάλυψη: "Πάγωσε η μέση μου!" από μια κοπελίτσα με τον αφαλό έξω, με κάνει να μειδιώ. Ναι, τελικά κρυώνουν και ας το αρνούνται αν τύχει να τις ρωτήσεις για το πόσο λογικό είναι να αφήνεις την περιφέρεια σου εκτεθειμένη τον χειμώνα.

"Αλλοπρόσαλλο είδος είμαστε οι άνθρωποι και φαιδρό." σκέφτομαι καθώς βλέπω το μεσοαστικό ζευγάρι να προωθεί τον εαυτό του σε μια διεκδίκηση ταξί.

Άμεση ικανοποίηση(;)

Εδώ και λίγα χρόνια σκεφτόμαι ότι η διάρκεια της πληροφορίας που καταναλώνουμε - διότι περί κατανάλωσης πρόκειται ως επί το πλείστον - μετατοπίζεται όλο και περισσότερο προς τις χαμηλότερες διαθέσιμες τιμές. Όταν ο κόσμος μιλάει για μουσική πλέον αναφέρεται σε τραγούδια (σπάνια πάνω από 3-4 λεπτά) ενώ παλιότερα μίλαγε για δίσκους. Και δε μιλάω για τους μουσικοκριτικούς ή τους μουσικόφιλους αλλά τους υπόλοιπους για τους οποίους η μουσική είναι απλά ένα ενδιαφέρον ή κάτι που παίζει στο background. Όταν ο κόσμος αναφέρεται τώρα σε κείμενα πχ σε περιοδικά ή εφημερίδες αυτά έρχονται σε δόσεις της 5λεπτης ανάγνωσης μάξιμουμ - βλ. π.χ. τα free press και τα νεοσχεδιασθέντα περιοδικά. Ο παραδοσιακότερος Τύπος ψάχνει να βρει τη θέση του ακριβώς μέσα σε αυτό το θέμα. Ακόμα και το WIRED είχε cover story στο προηγούμενο τεύχος ένα θέμα που ενώ ήταν πολυσέλιδο αποτελείτο από πολλά μικρά κειμενά-παραγράφους για άσχετα μεταξύ τους πράγματα (τα οποία φυσικά συνδέονταν με έναν κοινό άξονα - ευτυχώς).

Στο επόμενο τεύχος του WIRED το cover story είναι για ακριβώς αυτό εδώ το post: Ότι στην πραγματικότητα δεν μετατοπίζεται η προσοχή στις μικρότερες διάρκειες. Αντίθετα, πλέον υπάρχουν 'πακέτα' (πληροφορίας) για κάθε γούστο, τρόπο ζωής και ελεύθερο χρόνο. Από αυτόν που ενδιαφέρεται να πάρει από την αρχή το LOST μέχρι αυτόν που θέλει να βλέπει μόνο βιντεάκια ενός λεπτού στο YouTube.

Snack culture is an illusion. We have more of everything now, both shorter and longer: one-minute movies and 12-hour epics; instant-gratification Web games and Sid Meiers Civilization IV. Freed from the time restrictions of traditional media, we're developing a more nuanced awareness of the right length for different kinds of cultural experiences. [...] Yes, it sometimes seems as if we're living off a cultural diet of blog posts and instant messages - until we find ourselves losing an entire weekend watching season three of The Wire. The truth is, we have more snacks now only because the menu itself has gotten longer. src

Μετοσκαρική αναλαμπή

Απο εδώ (δλδ από εδώ) ήρθε η πρώτη είδηση/ανάλυση που διάβασα σήμερα. Δεν είναι για να ασχοληθεί κανείς με αυτά τα links (ποιο θα ήταν το νόημα αυτού εδώ του post τότε;) αλλά το βασικό μήνυμα τους είναι ότι πλέον ο κινηματογράφος έχει σαφώς χάσει την αρχική του αίγλη και δυνατότητα να πιάνει τον παλμό της εποχής πράγματα που περιστρέφονταν γύρω από την ιστορία που είχε να πει η ταινία, τους χαρακτήρες της, τη σκηνοθεσία, τις τεχνικές κλπ. Τώρα ο κύριος σκοπός και λόγος ύπαρξης του κινηματογράφου (και της τηλεόρασης σε ένα βαθμό) είναι να δημιουργεί αστέρες και αυτών την πραγματική ζωή να παρακολουθεί ο κόσμος έξω από τα σελιλόιντ. Αντί δηλαδή ο κόσμος να μιλάει για τον χαρακτήρα στο πλαίσιο της ταινίας ή πχ το τι σημαίνουν αυτά που είδε, η ίδια η ζωή του πρωταγωνιστή γίνεται το θέαμα και το αντικείμενο συζήτησης.

In this culture, the intrinsic value of a movie, or of most conventional entertainments, has diminished. Their job now is essentially to provide stars for People, Us, “Entertainment Tonight” and the supermarket tabloids, which exhibit the new “movies” — the stars’ life sagas… src

5

Σε ευχαριστώ Thrass για την πρόσκληση. Πέντε αλήθειες, εξομολογήσεις ή πιθανότατα πέντε πράγματα που οι φίλοι ήδη ξέρουν για μένα.

1. Είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξη. Γονιδιακό ή επίκτητο, ό,τι και να είναι το' χω.

2. Από πιτσιρίκι αγαπούσα τις "λιχουδιές". Μεγάλωσα και απολαμβάνω αυτά που θέλω συνειδητά και χωρίς ενοχές (τις περισσότερες φορές).

3. Δεν μου άρεσε ποτέ το σχολείο. Θα ήθελα να καταργηθεί. (Το σιχαίνομαι, ggl έλα για ψυχανάλυση).Αντιθέτως λάτρεψα το πανεπιστήμιο, για την ελευθερία που μου προσέφερε. Την ελευθερία να μαθαίνω αυτά που θέλω, όπως θέλω, τις ώρες που θέλω και τέλος να κάνω αυτό που θέλω.

4. Στα 24 μου ξεκίνησα ένα μακρύ ταξίδι σε πολλές χώρες. Έμαθα πολλά, έζησα πολλά, γύρισα χωρίς απωθημένα, δυσκολεύτηκα πολύ. Τα μαλλιά μου άσπριζαν κάθε μέρα και περισσότερο. Τώρα τα βάφω. Χαλάλι!

5. Οι άντρες έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Για χάρη τους έχω κάνει πράγματα που ποτέ δεν πίστευα ότι θα κάνω. Για χάρη μου έχουν κάνει πράγματα που ποτέ δεν φανταζόμουν. Τους ευχαριστώ.

Αφήστε τα "είμαι υπεράνω" και γράψτε και οι υπόλοιποι. Περιμένω

Αδούλευτα λόγια

Και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που πρέπει να ξεκινήσεις να δουλεύεις για να ζήσεις. Και πρέπει να επιλέξεις (γιατί μπορείς) να βγεις στη πιάτσα να χτυπήσεις φυσιολογικό μισθό με προοπτική, για να κάνεις αναλώσιμες web εφαρμογές χτυπώντας απλήρωτες υπερωρίες ή να κάνεις αναλώσιμη έρευνα με πενιχρούς πόρους σε κάποιο πανεπιστήμιο ή ερευνητικό ίδρυμα. Και επιλέγεις το πρώτο, αλλά νιώθεις ότι δε σε γεμίζει καθώς ότι φτιάχνεις είναι για άλλους, είναι επαναλαμβανόμενο και έχει ημερομηνία λήξης, αφού σύντομα κάτι θα το ξεπεράσει και θα αναρωτηθείς "τί έφτιαχνα επί 3 μήνες;". Και στα 50 θα 'νε αναπόφεκτο να αναρωτηθείς "Τι έκανα στη ζωή μου; 150 εφαρμογές που πλέον δεν υπάρχουν;". Και αν επιλέξεις το δεύτερο ξέρεις ότι είσαι λίγος (όπως το υπολοίπο 99% την ερευνητικής κοινότητας) για να αφήσεις αξιόλογο έργο -εργασίες στις οποίες θα αναφερθούν και άλλοι εκτός από σένα και τους "φίλους" σου. Και στο τέλος νοσταλγείς τις dead-end part-time jobs που είχες που σου επέτρεπαν να είσαι ανήσυχος και να ψάχνεις για κάτι καλλίτερο.

Ερμηνεύτε όνειρα?

Ξέρει κανείς σας να μου πει τι σημαίνει να βλέπεις στο όνειρό σου πως κλαις με μαύρο δάκρυ? Άλλο όνομα, άλλο πρόσωπο, ίδιο βλέμμα. Είναι λέει άρρωστος. Ταράχτηκα. Δεν ξύπνησα, άρχισα να κλαίω γοερά. Και μετά με κυνηγούσε ένας δολοφόνος... Εννοείται πως μετά ξύπνησα.

Όλα αυτά που προσπερνάμε.

Η ευτυχία είναι η γαλήνη,
είναι η εναλλαγή σκιάς και φωτός καθώς περνάς μέσα από ένα αλσάκι,
είναι το κελάηδισμα ενός πουλιού μέσα σε μια παύση της βοής της πόλης,
είναι οι ευγενικές χειρονομίες αγνώστων,
είναι το χαμόγελο περηφάνιας ενός πατέρα καθώς βλέπει το παιδί του να κάνει τα πρώτα του βήματα,
είναι το αεράκι που χαϊδεύει το πρόσωπό σου,
είναι τα καλά νέα που μαθαίνεις για ανθρώπους που αγαπάς,
είναι όλα αυτά τα απλά που προσπερνάμε.

Venetian Snares Day

Κοιτάζοντας πίσω στο βράδυ της περασμένης Πέμπτης σκέφτομαι ότι ήταν μερικές άκρως σουρεαλιστικές ώρες. Μια ασυνήθιστα αποδοτική ημέρα στο γραφείο (ενδεχομένως προϊόν της αϋπνίας λόγω συναχιού το προηγούμενο βράδυ) έληξε πηγαίνοντας να βάλω μπροστά το αυτοκίνητο μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι η μπαταρία είχε πέσει. Να μάθω να προσπαθώ να γίνω Ευρωπαίος πριν την ώρα μου (μέχρι το 2012 θα έχει γίνει υποχρεωτικό να έχουμε ανοιχτά τα φώτα και τη μέρα). Καλώδια, μπαταρία από το αυτοκίνητο του επιστάτη που ευτυχώς ήταν διαθέσιμος στις 10 το βράδυ και ευτυχώς έβαλα μπροστά και ήμουν στο δρόμο για το σπίτι.

Όντας εκεί άφησα τα περιττά και με λίγα λεφτά, τα κλειδιά και το κινητό έφυγα για το Bios. Μόνος φυσικά γιατί ποιος άλλος να έρθει εκει που πήγαινα; Κατεβαίνοντας την Πειραιώς σε έναν πεζόδρομο/πλατεία στα δεξιά μου ένα ζευγάρι Ασιατών παίζουν μπάντμιντον (!) στο πλακόστρωτο. Χωρίς δίχτυ φυσικά - μόνο με δυό ρακέτες και ένα μπαλάκι. Ο ένας είναι ιδρωμένος και δε φοράει μπλούζα, η άλλη είναι αδιάφορα ντυμένη. Μια άλλη Ασιάτισσα κάθεται δίπλα και τους παρακολουθεί.

Στο Bios ο τύπος έχει ξεκινήσει και με το που μπαίνω με χτυπάει ο Θόρυβος από τη μέσα αίθουσα. Προχωράω βαθύτερα, στέκομαι στην ουρά και χαζεύω τον κόσμο - ο χώρος είναι μισογεμάτος. Μπαίνω κι εγώ και στριμώχνομαι ανάμεσα στους υπόλοιπους. Venetian Snares σημαίνει ένας καστανοκόκκινος τύπος με μακριά ιδρωμένα μαλλιά πάνω σε μια εξέδρα να παίζει με ένα μίκτη ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Το πρόσωπο του είναι κάπως επιμηκυμένο και έχει μουσάκι. Μου δίνει την εντύπωση τουλάχιστον νευρωτικού που χτυπιέται ανεπαίσθητα και σποραδικά με τα κομμάτια του - σαν να πονάει όταν παίζουν - μόνο με το πρόσωπο του όμως. Τίποτα άλλο δε δείχνει σημάδια έντασης - ούτε τα δάχτυλά του που πατάνε κουμπάκια, γυρνάνε διακόπτες και ψάχνουν και αλλάζουν cd.

O κόσμος από κάτω μου δίνει την εντύπωση ότι κοιτάει κάπως αποπροσανατολισμένος τις προσπάθειες του τύπου να σηκώσει το κέφι. Ούτε εγώ μπορώ να τον καλοκαταλάβω. Το Wikipedia λέει ότι παίζει breakcore και glitchcore. Όλες αυτές οι διακοπές πάνω που πάει να σχηματιστεί μια κορύφωση, οι απότομες εναλλαγές στα samples και ο άναρχος καθόλου λευκός Θόρυβος με κάνει να θέλω να το περιγράψω ως ηλεκτρονικό πανκ. Είναι στιγμές που ο κόσμος τον ακολουθεί αλλά συνολικά νομίζω απλά προσπαθεί να καταλάβει τι εννοεί, να συντονιστεί με ένα ηχητικό κύμα που αλλάζει υπερβολικά γρήγορα. Μου φαινόμαστε απλά αρχάριοι για αυτό που κάνει. Όχι ότι είναι κάποιος θεός του avant-guarde - άλλος ένας 'μουσικός' είναι κι αυτός στην τελική - απλά είναι έξω από ότι έχουμε δει. Εγώ τουλάχιστον. Αλλά νομίζω ότι η αμηχανία είναι κάπως κοινή.

Και όταν στο άσχετο γυρίσω το κεφάλι αριστερά προς την είσοδο, τι βλέπω; Το Μεγάλο Αφεντικό νο 2. Μπαίνει με το κοστούμι στο πλήθος από 'indie', 'trendy' και 'underground' τύπους, πλησιάζει καθώς χτυπιέται όπως συνηθίζει στο γραφείο και μιλάει με την παρέα δίπλα μου... Ό,τι πιο σουρεαλιστικό - αν κρίνει κανείς από τα... καλά λόγια που υποννοεί για το Bios. Όταν πάει να φύγει λεπτά μετά, τον πιάνω από τον ώμο, του μιλάω, εκπλήσσεται, 'σου αρέσει αυτός;', ναι, του γνέφω, δεν ακουγόμαστε πάνω από το Θόρυβο. 'Τι κάνεις εσύ εδώ;!', 'Ήρθα να πάρω τη φίλη μου!' Με χαιρετάει αγκαλιάζοντας με (!) και φεύγει μαζί της.

Λίγη ώρα μετά ο κος VS θα σταματήσει για απροσδιόριστο λόγο, θα ψελλίσει ένα bye και θα κάτσει οκλαδών πίσω και κάτω από τα deck να καπνίσει ή κάτι. Σύνολο μια ώρα και κάτι επαφής με το εκεί έξω. Βγαίνω έξω και χαζεύω τον κόσμο, ανταλάσσω 2-3 μυνήματα και όσο να αποφασίσω τι θα κάνω μετά, ξαναβγαίνει για λίγο (δηλαδή βάζει ένα CD να παίξει). Τίποτα άλλο, παίρνω ένα ταξί και φεύγω. Αργότερα, στο σπίτι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι σκέφτομαι πόσο ευχάριστα γεμάτη ήταν τελικά η μέρα μου. Την επομένη ξυπνάω αναγκαστικα και δυστυχώς το μεσημέρι - αλλά τι να κάνουμε. Άξιζε τον κόπο. Η σκέψη που καταφέρνει να με βρει λίγες ώρες μετά είναι ότι πρέπει να ξεκουνήσω, έστω να πέσω στο να ξεκινήσω γυμναστήριο.

Πριν: 1, 2, 3
Μετά: 1

ΥΓ Κάτι σήμαινε εκείνη η μέρα. Ο VS έχει ένα δίσκο που λέγεται Badminton...

Γάτες

Υπάρχουν μέρες του πραγματικού κόσμου μου που μου αποτυπώνουν συγκεκριμένες και πεντακάθαρες εικόνες. Τις προάλλες όμως - δεν εχει σημασία πότε ακριβώς (όπως άλλωστε και εκείνη τη φορά στην Εθνική Οδό πολλούς μήνες πριν) - δεν μπορούσα παρά να συγκρατήσω δύο συγκεκριμένα δευτερόλεπτα. Στο πρώτο, ένα γατί πετάγεται μπροστά από το φτερό του προπορευόμενου αυτοκινήτου, εκτοξεύεται στον αέρα σαν κούκλα και το βλέπω να προσγειώνεται μπροστά και δεξιά μου. Στο επόμενο, πριν προλάβω να αντίδρασω, βλέπω το πόδι του να συσπάται καθώς το προσπερνάω με το αυτοκίνητο.

Ένας μαλακότερος κόσμος θα μπορούσε κάλλιστα να ξεκινήσει όπως αυτό το online strip: με αυτήν τη γάτα. Ή και αυτήν.

(Thanks στον lukulius για την προ καιρού ανακάλυψη του strip.)